αθήνα - δελχί

το μισό ταξίδι ήταν μια χαρά, η Qatar Airways εταιριάρα, δε θυμάμαι πόση ώρα κάναμε μέχρι τη Ντόχα αλλά στο αεροπλάνο ανακάλυψα πως ήταν απ' την άλλη μεριά της αραβικής, όχι όπως την είχα στο μυαλό μου. η Τζόρτζια μου 'χε πει ότι δεν κοιμάται σε αεροπλάνα οπότε προσπαθούσα να μείνω ξύπνιος αλλά κάθε τόσο που γυρνούσα να της πω κάτι μια χαρά κοιμόταν, έμεινα να παίζω αυτή την αραβική βερσιόν του bubble-bubble

στη ντόχα φυσούσε τόσο πολύ και τόσο καυτά, θέλαμε να γυρίσουμε αθήνα αλλά δε μας άφησαν. επίσης της τζώρτζια της έκανε πολύ αστεία μαλλιά. ψάχναμε να βρούμε ίντερνετ αλλά δεν έμπαινε, είχα στο μυαλό μου ότι θα κάνω τσεκίν (στο φόρσκουέρ) στο αεροδρόμιο και θα μαζέψω πόσους πόντους, ξενέρωσα πάρα πολύ. ούτε στο δελχί έκανα. είδαμε όμως μπούργκες, άραβες με αυτά τα άσπρα, τέτοια

τέλοσπάντων το δεύτερο μισό ήταν κάπως χάλια, το αεροπλάνο παλιό, είχε μόνο ινδούς και μας κοιτούσαν σα να περίμεναν κάτι από μας, τύπου είστε ευρωπαίοι κάντε κάτι περίεργο. είχαν βγάλει και τα παπούτσια τους μερικοί. γενικά τα βγάζουν εύκολα τα παπούτσια, το 'χω παρατηρήσει και εδώ, όχι μόνο στο αεροπλάνο. έπρεπε να συμπληρώσουμε και κάτι έγγραφα αλλά δε μας έδωσαν στυλό. για την ακρίβεια ο αεροσυνοδός που του ζητήσαμε στυλό, είπε ότι δεν υπάρχει στο αεροπλάνο στυλό. σε κάποια φάση μας πήρε και τις κουβέρτες, μόνο τις δικές μας

φτάσαμε στο δελχί, πολύ ωραίο αεροδρόμιο, είχε και κάτι δάχτυλα στους τοίχους, μας παρέλαβε ένας παππούλης και μας πήγε να συμπληρώσουμε το έγγραφο. τα συμπλήρωσα εγώ και είχα και τζετ λαγκ που σημαίνει ότι κάποια κουτάκια δεν τα συμπλήρωσα καθόλου, σε κάποια έγραψα (ή αντέγραψα απ' το διαβατήριο) λάθος στοιχεία και σε κάποια άλλα συμπλήρωσα τα δικά μου στοιχεία εκεί που έπρεπε να βάλω της τζώρτζια και τ' ανάποδο. πρέπει να μας πέρασαν για τελείως ηλίθιους. στο τέλος έδωσα στον παππού 3 ευρώ δηλαδή 200 ρουπίες, δεν ξέρω αν είναι πολλά αλλά δε νομίζω

σχολική παράσταση

Φαντάσου, φωτορυθμικά τρελά. Προβολείς εστιάζουν σε πρόσωπα για κλάσματα δευτερολέπτου. Πρόσωπα από γκοτζίλες, θεατές, πρόσωπα που προβάλλονται στην οθόνη. Νομίζεις πως βλέπεις αρχαίους βασιλιάδες-χασάπηδες, μεγάλους στρατηγούς, πατερούληδες: ρωμαίους, βυζαντινούς, οθωμανούς, κινέζους. Τα μεγάφωνα ανοιχτά στη διαπασών. Μια αντρική ανάσα.

Κάποτε ο άντρας αρχίζει να μιλά. Αργά, μέσα από το στόμα του, σχεδόν ψιθυριστά. Μα, καθώς η ένταση του ήχου είναι στο φουλ, σου τρυπάει τα αυτιά. Και γύρω τα φωτορυθμικά δαιμονισμένα.

Κάποιοι θεατές δεν μπορούν ν' αντέξουν και βάζουν τις παλάμες στ' αυτιά τους.

Τα σαράντα παλικάρια μην τα κλαις

από τη Λε-, από τη Λεβαδιά,

α, μην τα κλαις,

πάνε για να πατήσουνε την Ντροπό-,

μωρ' την Ντροπολιτσά.

Αχ, τα σαράντα παλικάρια μην τα κλαις

εκεί που πάνε να σκύψουν:

κάποια στιγμή θα τη μυρίσουν τη σάρκα των αμάχων

(ξέρεις, μ υ ρ ί ζ ε ι η σάρκα των αμάχων)

κι, επιτέλους, θα πεταχτούν στον δρόμο,

κατόπιν θα συναντηθούν με τον γνωστό γέροντα,

θα γίνει ο σούπερ δραματικός διάλογος:

– Πού πάτε παλικάρια,

πού πάτε ορέ, πού πάτε ορέ παιδιά;

– Πάμε για να πατήσουμε την Ντροπό-,

μωρ' την Ντροπολιτσά.

– Έλα και συ, ρε γέρο,

να πάμε για, να πάμε για κλεψιά .

– Δεν ημπορώ, παιδιά μου,

γιατί 'μαι γέ-, γιατί 'μαι γέροντας.

Μα ούτε και τον γέροντα να τον κλαις,

πριν από γέροντας ήταν νέος, ό,τι μπορούσε έκανε,

κατόπιν μεγάλωσε παιδιά, έγινε κι αυτός κυρίαρχος Λαός,

α, μην τον κλαις, σου λέω,

το κόψε-κόψε είναι διαχρονική υπόθεση του Λαού,

το κόψε-κόψε είναι μια σκυταλοδρομία δίχως τέλος,

ο ένας δίνει το χατζάρι στον άλλον,

(ω, ας το ξαναπούμε, τι σοφός που 'ναι ο Λαός,

προσκυνώ τη χάρη σου, Λαέ μου):

– Περάστε από τη στάνη

κι από τα πρό-, κι από τα πρόβατα

και πάρτε τον υιό μου

τον πιο μικρό-, τον πιο μικρότερο

που 'χει λαγού ποδάρια και τα λοιπά

και ξέρ' τα μονοπάτια απ' όλους πιο καλά.

Και θα σας βγάλει σβέλτα εις την Ντροπό-

μωρ' στην Ντροπολιτσά.

Κι έτσι ό λ ο ι θ α φ τ α σ ο υ ν σ τ η ν Ν τ ρ ο π ο λ ι τ σ ά ε γ κ α ί ρ ω ς,

κατόπιν αρχίζει να λάμπει-κόφτει το σπαθί,

μονομιάς η σπέσιαλ η ντουμπαλίτσα θα σηκωθεί,

θα φτάσει ίσαμε τον Ήλιο της Δικαιοσύνης –

γι αυτό σου λέω,

μην τα κλαις τα σαράντα τα παλικάρια

εκεί που παν να μπαγατέψουν,

νάτα πετιούνται αποξαρχής

κι αντρειεύουν και θεριέυουν

και καμακώνουν τα μωρά με κάποιο αρχαίο καμάκι,

με ποιήματα βγαλμένα απ' τα κόκαλα, με το ιερό αίμα κάποιου Κυρίου,

στην τελική

μ ε τ ο υ Λ α ο ύ τ ο γ ά λ α.

Να μην την κλαις, λοιπόν, τη Ρωμιοσύνη, φίλε,

κι ούτε την Τουρκοσύνη να την κλαις,

ούτε τη Γαλλοσύνη ούτε την Αγγλοσύνη ούτε καμιά.

Σαράντα παλικάρια ή τριακόσια

(ή και τριακόσια εκατομμύρια – μην κωλώνεις με τα νούμερα)

πάντοτε θα βρίσκονται

για να σηκώσουν την επόμενη την ντουμπαλίτσα.

Εδώ γίνεται σκοτάδι. Είτε όλα σβήσανε είτε έκλεισες τα μάτια σου τόσο γερά.

Μπήκα στο λεωφορείο κ ένα κοριτσάκι τριών-τεσσάρων τραγουδούσε το σαράντα παλικάρια. Θυμήθηκα το κόψε-κόψε του Θανάση Τριαρίδη, ενός απ' τους αγαπημένους μου συγγραφείς. απο κει κ το απόσπασμα

(αιμ μπακ μπίτσιιιιιιιιζ)

για το 2010

να μάθω τουμπερλέκι (ή τουμπελέκι γουάτέβερ) να γίνω ο μάστερ του σκοτεινού θαλάμου να συνεχίσω να μην ξέρω τι θα κάνω δέκα χρόνια μετά να διαβάσω τα περισσότερα βιβλία έβερ να ταξιδέψω σε μια άλλη ήπειρο να γίνω λίγο χρήσιμος να ακούσω όση μουσική χωράω να πω στους γονείς μου γιατί δεν θα κάνω οικογένεια να σκοτώσω το παριζάκι, εκείνο το πράσινο να μάθω ισπανικά να ξε-εθιστώ απ' τον καφέ κ να συνεχίσω με κάτι πιο ψαγμένοποτόαδρεναλίνησεξαίμαξερωγώ να βλέπω τις εικόνες ν' αλλάξω σαλόνι ή σπίτι να πω στο σόι μου ότι γαμιέται να σταματήσω να ντρέπομαι όταν με βλέπουν να σιγοτραγουδάω στο δρόμο να μάθω να δένω τα κορδόνια μου να κάνω περισσότερο σεξ να ζωγραφίσει πάνω μου ο γιοσιτάκα αμάνο να μαζέψω λίγο την τσαπατσουλιά μου

καλή χρονιά ρε :-)

ξέχασα το ποιματάκι

Εθνική Γιορτή

Γιορτάζει η Πατρίδα
μεγάλη χαρά.
Σιμά η δόξα
μ' ολάσπρα φτερά.

Γιορτάζει η Πατρίδα
σε κάθε μεριά.
Μυρίζουν οι δάφνες
γελά η Λευτεριά.

Σ' αυτή τη γιορτή μας
ελάτε παιδιά.
Ψηλά τη σημαία
Ψηλά την καρδιά.

(το περσινό ποιματάκι εδώ, το πρώτο σχόλιο όλα τα λεφτά)

ΟΧΙ δεν θα πάω στην παρέλαση

δεν είναι ιδεολογικό το ζήτημα, δικτατορικό κατάλοιπο η στρατιωτική (κ η κάθε) παρέλαση αλλά μ' αρέσει να βλέπω τα τανκσ κ τα πυροβόλα κ τους φαντάρους(μμμ) να περνάνε

η αλήθεια είναι ότι πήγα. αλλά πήγα τη δευτέρα ρε πούστη μου. είχα κουβαλήσει κ ένα φίλο μου ιταλό μαζί, να δει πώς είναι οι στρατιωτικές παρελάσεις που πολύ του έκανε εντύπωση, αυτοί μάλλον θα τις σταμάτησαν όταν ξεφορτώθηκαν τον φασισμό. το προηγούμενο βράδι τον έβαλα ν' ακούσει Σοφία Βέμπω, κορόιδο μουσολίνι κ τέτοια για να 'ναι έτοιμος κ πήγαμε. "ena katomyrio miso kai mono dio pigane sthn pasarela simera". δεν πειράζει, κάναμε βόλτα. αλλά έχασα χρόνο κ τώρα δε μπορώ να πάω, έχω διαβάσματα

με ξύπνησαν οι πρόσκοποι της γειτονιάς. είχαν νταούλια κ έπαιζαν πατριωτικούς ρυθμούς στις εννιά το πρωί. στο μετάξύ δεν ήταν μόνο τα κωλονταούλια τους, ήταν κ τα κωλόσκυλα μας, καθώς -δεν ξέρω αν έχω πει πως η γειτονιά μου είναι κ πολύ χάι κλας(not)- κάθε σπίτι κ αυλή, κάθε αυλή κ σκύλος, κ είχαν πεταχτεί όλα μαζί κ αλυχτούσαν στα διάλα

σηκώθηκα κ άνοιξα τηλεόραση να δω λίγο Πρέκα αλλά δεν είχε. παρακαλώ αν τον πετύχετε πουθενά, στείλτε ένα μέιλ, κάντε μια αναπάντητη γιατί ανυσηχώ. σήμερα θα 'πρεπε να 'ναι στα ντουζένια του, μήπως έπαθε κάτι κ μας το κρύβουν; ποιός ήταν ο πολίτης που έπαθε νευρικό κλονισμό κ λιποθύμησε χθες δίπλα στο αστυνομικό τμήμα Αγ. Παρασκευής; γιατί δε μας αποκαλύπτουν την ταυτότητα του;

το μέγκα έβγαλε τριακόσιους του λεωνίδα, ιερό λόχο για τον οποίο μάλιστα είπε "ένας λόχος που στηριζόταν στην αγάπη κ τη φιλία" (γίναμε ευρώπη, τέλος), κ μετά τον ι-τι κ κάτι λέιζερ κ νανορομπότ με μουσική επένδυση σούπερμαν

ένα μεγάλο μπράβο στον Παπαδάκη που πιστός στις παραδόσεις του τόπου, βγάζει 28η Οκτωβρίου ένα παππού στα υπόγεια της Γκεστάπο, να δείξει το κελί του κ την αίθουσα που τον βασάνιζαν. "να κύριε Αυτιά μου, εδώ έχει αίμα στον τοίχο κ λίγο κρεατάκι, λες να 'ναι δικό μου;" "σίγουρα θα γίνει παππού, αν με ξαναπείς Αυτιά". αναρωτιέμαι μέχρι πότε θα έχει απόθεμα παππούδων γι' αυτό το ρεπορτάζ. ίσως βάλει κάποιον στην κατάψυξη, να τον ξεπαγώνει κάθε 27η βράδι κ 28η με το τέλος της εκπομπής να τον βάζει πάλι μέσα. θα μπορούσε επίσης όταν πεθάνουν όλοι οι αντιστασιακοί, να αρχίσει να μεταμφιέζει το μητσοτάκη, ποιός ξέρει;

έχω διάβασμα τώρα. καλημέρα σας κ χρόνια πολλά. είπαμε για τον πρέκα ναι; χτυπάμε μειλάκι

η ώρα της Γης

ήθελα να γράψω κάτι για την επανάσταση που ξεκίνησε ο WWF. ξέρετε. στις 2030 το βράδυ του σαββάτου, σβήνουμε τα φώτα κ κατατροπώνουμε την κλιματική αλλαγή. φυσικά οι έλληνες είναι πρώτοι στη παγκόσμια κατάταξη ενδιαφέροντος για τη "διαμαρτυρία" αυτή.

συμφωνώ με την ιδέα του wwf, ίσως αφυπνιστούν αρκετά άτομα απ' όλη αυτή την (προσεγμένη) καμπάνια. όμως μήπως αυτά τα "ξεκινάμε επανάσταση" "σταματήστε την αλλαγή κλίματος" "σβήσε το φως-δες τη διαφορά" είναι λίγο υπερβολικά;

μηπώς μπερδεύουν τον έλλην -εκ φύσεως- επαναστάτη που επηρεασμένος κ απ' το πατριωτικό κλίμα των ημερών έχει βάλει υπενθύμηση "ΣΑΒΒΑΤΟ 2030/ ΝΑ ΣΩΣΩ ΤΟ ΚΛΙΜΑ" κ περιμένει πως στις 2130 θα το χει σώσει οπότε μέχρι του χρόνου την ίδια μέρα θα μπορεί να ζει όπως ζούσε δηλαδή σαν βρωμίκουλας; (ανάσα)

μήπως μπερδεύεται κ αυτός ο πρόεδρος της ΔΕΗΣ (ξέρετε, αυτός με το ανθρακικό), κ νομίζει πως σβήνοντας τα φώτα έξω απ' τα κτήρια της επιχείρησης, θα μετατραπεί ο λιθάνθρακας που απελευθερώνεται απ' τα εργοστάσια σε σπράιτ;

δεν ξέρω. ίσως είμαι κάπως αρνητικός, αλλά μου την ψιλοσπάνε αυτές οι φλώρικ ειρηνικές διαμαρτυρίες του τύπου ανάβω το κεράκι κ το βάζω στο παράθυρο να δείξω σε όλους πως είμαι οικολόγος ή φιλειρηνιστής, ή χορτοφάγος, ή βανδικός ή ξερωγώ.

κ λέμε τι; γιατί ακριβώς διαμαρτυρόμαστε; κ σε ποιόν; στην κυβέρνηση; στους εργοστασιάρχες; στον ομπάμα; στη μαίρη παναγιωταρά;

το κλίμα έχει ήδη μπει στο χειρουργείο κ θα γίνει τρανσέξουαλ είτε το θέλουμε είτε όχι. ψιλοαπελπιστικό, αλλά δεν είναι πια στο χέρι μας. ας εκπαιδεύσουμε τουλάχιστον τα παιδιά μας μπας κ μπορέσουν να ζήσουν λίγο πιο ανθρώπινα.


υγ1: διαπιστώνετε κ εσείς την καταβαράθρωση της αισιοδοξίας μου;
υγ2: κ για να με ακυρώσω τελείως, να πω πως το απόγευμα του σαββάτου πριν φύγω απ' το σπίτι, θα τον κατεβάσω τον γενικό. έτσι για να μη με λένε αντιδραστικό μερικοί-μερικοί.

6 χρόνια απ' την έναρξη του πολέμου στο Ιράκ

illegal attacks - ian brown

ένα κόκκινο μήλο

την πολύ χάλια μέρα μου ήρθε να συμπληρώσει κ η απώλεια της Μαρίας Δημητριάδη.
ήταν μια απ' της φωνές που είχα βαρεθεί ν' ακούω μικρός, στο αυτοκίνητο. "πάλι την κινέζα θ' ακούσουμε"! μια μέρα πήρα μερικές κασέτες κ τις έκρυψα, δεν θυμάμαι που, όχι πως γλύτωσα απ' τη "μπαμπαδίστικη" μουσική, πάντως δημητριάδη δεν ξανακούστηκε στ' αμάξι. χρόνια μετά θα άρχιζα κ εγώ να ψάχνω τραγούδια της, μόνος μου αυτή τη φορά.

καλό ταξίδι

κλισέ

σαν σήμερα το 1925, λέει το ημερολόγιο, "ο δικτάτορας Πάγκαλος, μέσα από δίκη σκοπιμότητας εκτελεί με απαγχονισμό παρουσία πλήθους θεατών, τους καταχραστές του Δημοσίου, Δρακάκο κ Ζαφειρόπουλο"


ε ρε χούντα που μας χρειάζεται...!


(not not not not not not!)

εθνική εορτή

επειδή είμαι πολύ κουλτουριάρης, μετά τον κινηματογράφο, θα ασχοληθώ στο καπάκι με την ποίηση. το ποίημα είναι του αγαπημένου Γιάννη Τσατσάγια, απ' την ποιητική συλλογή "ο ξεβράκωτος" κ το αφιερώνω στους επισήμους.

Τσόντα

Κορδωτοί στη παρέλαση όλοι,
στον ρυθμό τους κι εγώ τελευταίος
δίχως γκλόμπ, ξιφολόγχη, πιστόλι,
μα κρατώντας τ' ολόρθο μου πέος...



ζήτω η 28η Οκτωβρίου!

"ας είμαστε ρεαλιστές να ζητάμε το αδύνατο"

Ernesto "Che" Guevara
14 Ιουνίου 1928 - 9 Οκτωβρίου 1967

Ευανθία Καΐρη

στο "σαν σήμερα" του ημερολογίου μου έγραφε: "8 Αυγούστου 1866, πεθαίνει η προπομπός του ελληνικού φεμινισμόυ, Ευανθία Καΐρη".
απλό, λιτό. ενδιαφέρον. εμπρός λοιπόν καλό μου google!

η κυρία ήταν γαμάτη. γεννήθηκε το 1799 στην Άνδρο. για να το κάνω πιο κατανοητό, γυναίκα, ελληνίδα, πριν την επανάσταση, σε νησί. βέβαια ήταν ζάμπλουτη κι από αρχοντική οικογένια λογίων, αλλά δεν ήταν η μόνη.. σπούδασε ελληνικά, ιταλικά, γαλλικά, φιλοσοφία κ ανώτερα μαθηματικά(φαντάζομαι αυτό είναι δευτεροβάθμιες εξισώσεις κ πάνω), ήταν κολλητή με τον Κοραή, έκανε μεταφράσεις ξένων κ αρχαίων συγγραφέων, έγραψε μια ελληνική ιστορία...

ωστόσο 2 ήταν τα σημαντικότερα έργα της.
το πρώτο, μια επιστολή που έγραψε το 1825 προς όλες τις φιλελληνίδες του κόσμου, στην οποία τους τα 'χωνε χοντρά επειδή αφήναν τις κυβερνήσεις τους να είναι αντίθετες προς το δίκαιο αίτημα των ελλήνων για ελευθερία. η επιστολή αυτή έκανε αίσθηση, συζητήθηκε σε όλα τα σουαρέ και η Ευανθία έγινε πρότυπο για όλες τις σύγχρονες της γυναικες (που ήξεραν να διαβάζουν).

το δεύτερο ήταν το πρώτο γυναικείο πρωτότυπο έργο στην ιστορία της σύγχρονης ελλάδας. ήταν το θεατρικό δράμα Νικήρατος που αφορούσε την έξοδο του μεσολλογγίου κ μάλιστα μεταφράστηκε κ στα ιταλικά. για το έργο αυτό, θα χαρακτηρισθεί "δέκατη μούσα".

γνωστή(;) έπίσης είναι και η αλληλογραφία της, στην οποία φαίνεται το τι άνθρωπος ήταν. τους ξεχέζει όλους. τις κυβερνήσεις για την αφερεγγυότητα, τους πολιτικούς για τη διαφθορά τους, τους άνδρες που είναι τόσο κλειστόμυαλοι κ βλάχοι, τις γυναίκες που δεν διεκδικούν τη μόρφωση κ την πολιτικοκοινωνική ανάμειξη τους, το χωριό που τη λέει γεροντοκόρη, τις μεγάλες δυνάμεις για την κατάσταση του κόσμου, την Εκκλησία που της έκανε τη ζωή μαρτύριο.

η Ευανθία Καΐρη δεν παντρεύτηκε ποτέ, ίσως λόγω της αίρεσης στην οποία άνηκε (ιδρυτής της ήταν ο αδερφός της) όπου ο γάμος επιτρέπονταν μόνο μεταξύ των οπαδών της (πού να τους βρει η καημένη), ίσως επειδή ήταν κακάσχημη κ λίγο σάικο. σε ηλικία 40χρονών, αφού είχε ταξιδέψει στη σύρο κ το αϊβαλί, επέστρεψε στην άνδρο όπου αποφάσισε πως φοβάται τη θάλασσα. έτσι έμεινε 27 χρόνια αποκλεισμένη στο νησί, μέχρι το θάνατο της το 1866.

την αγάπησα αυτήν την κυρία, μμμμάτς.