είναι ένα σάιτ που έβαλε στο τουίτερ ο καλός μας ζλάτκος, πολύ ωραίο. καθόμουν το χάζευα κάτι ώρες, απόλυτα ενδιαφέρον άμα είσαι άνεργος και το μόνο που έχεις κανονίσει είναι καφές στις έξι το απόγευμα.
στο σάιτ που λέτε, όποιος θέλει πάει και γράφει ότι έκανε σεξ. σημειώνει το μέρος, την ώρα, αν είναι ετερόφυλο ή ομόφυλο, κάνει και σχολιάκι αν του άρεσε ή όχι
στην ελλάδα όπως βλέπουμε ψόφια τα πράματα, ή δεν το 'χουμε μάθει ακόμα, ή δεν το κάνουμε και πολύ, ή δεν θέλουμε να γράφουμε κάθε πότε το κάνουμε πράμα που δεν πιστεύω, έτσι κι αλλιώς τα γράφουμε και στο τουίτερ
στην αθήνα το χρησιμοποιούν αρκετά απ' ότι μπορώ να δω, στη θεσσαλονίκη πολύ λίγοι, καλά στη γειτονιά μου δεν κουνιέται φύλλο. αλλά βρήκα ένα λεσβιακό κάπου στη νέα παραλία, το σχολιάκι έγραφε "fucking awesome". και στην επαρχία παίζει αρκετά. να ας πούμε στο Άγιον Όρος, βλέπουμε πως ο πάτερ Αναστάσης περνάει καλά
το καταπληκτικό αυτό βλογκ που χρόνια τώρα σας ενημερώνει συνδυάζοντας την καλλιτεχνική κουλτούρα με τη βαθειά πολιτική σκέψη, αποχαιρετά την προεκλογική περίοδο που τόσο λατρέψαμε. μεθαύριο φεύγει ο μπουτίκ κρεάτων κ ανατέλει καινούρια μέρα, σοσιαλιστική, πράσινη
τέρμα τα μαντιλάκια τα αρωματικά, τέρμα τα τηλέφωνα, τέρμα τα φυλλάδια στους δρόμους, η φάτσα του καραμανλή στη στάση απέναντι απ' το σπίτι μου, το τροχόσπιτο του τώρα ξέρεις -ξεράδια- έξω απ΄την Αγ Σοφία, τα 10λεπτα της Χρυσής Αυγής κάθε βράδι την ώρα που τρώω, τέρμα αυτή η απαίσια σοβιετική μουσική των σποτς του ΚΚΕ κάθε τρεις κ λίγο στ' αυτιά μου, αυτό δεν είναι ραδιόφωνο, η εισβολή στην πράγα λάιβ είναι
κ μια που είπα μουσική, καιρός να ασχοληθούμε λίγο με το Ακόμα πιο Νέο Κύμα που έχει δημιουργηθεί στον καλλιτεχνικό χώρο. πέντε χρόνια με τη Δεξιά να πλανάται πάνω απ' την Ελλάδα κ η ελληνική μουσική κραυγάζει με όλη τη δύναμη της ψυχής της. έχει ξανασυμβεί. θυμάστε τι έγινε λίγο πριν την πτώση κ μετά τη Χούντα. Αγροτικά, η καρδιά η μισή στην Κίνα, γελαστό παιδί, Θεοδωράκης, Φαραντούρη. έτσι κ στις μέρες μας η Μουσική παίρνει κ πάλι πολιτική κατεύθυνση κ καιρός ήταν θέλω να συμπληρώσω, γιατί έχω βαρεθεί να πηγαίνω σάββατο πρωί στους γονείς μου για καφέ κ ν' ακούμε σώπα όπου να ΄ναι θα σημάνουν οι καμπάνες
ας αναλύσουμε λίγο μερικούς στίχους που βρήκα, στους οποίους το πολιτικό νόημα είναι κάτι παραπάνω από φανερό. να τονίσω εδώ, πως είμαστε στην περίοδο "λίγο πριν την πτώση", πράγμα που σημαίνει ότι δε μπορεί ο καλλιτέχνης να βγει φόρα-παρτίδα κ να δηλώσει αντιστασιακός. έλα ξεκινάμε:
τίτλος τραγουδιού: Το παιχνίδι είναι πλέον δικό μου. ερμηνευτής: Θάνος Πετρέλης
στίχοι (απόσπασμα): τώρα ήρθ’ η ώρα να κάνω κι εγώ το δικό μου, τόσα χρόνια περίμενα, να ‘χω επιτέλους την τύχη κι εγώ στο πλευρό μου, το παιχνίδι είναι πλέον δικό μου, το παιχνίδι είναι πλέον δικό μου.
είναι καθαρή η θέση του, ο τραγουδιστής έχει γίνει η φωνή του Γιώργου Παπανδρέου ο οποίος απηυδυσμένος απ' τη συνεχή αντιπολίτευση που του ασκεί η κυβέρνηση, κ μετά τις πολλές τελευταίες δημοσκοπήσεις που τον θέλουν νικητή, ξεσπά
Τους κανόνες εγώ τώρα θέτω και μ’ αυτούς αν δεν συμορφωθείς, δε θα έχουμε πλέον, υποθέτω, μεταξύ μας σημείο επαφής.
ξεκάθαρο το μήνυμα του σ' αυτή τη σουπιά τον Βενιζέλο. τόλμα τώρα να κάνεις γκριμάτσα την ώρα που λέω αρκούδο τον Αθανασάκη. στα διάλα. επίσης ο στίχος εδώ, θα μπορούσε να κρύβει μήνυμα κ στον Τσίπρα, με τον οποίο μετά το "καλώς τα παιδιά" κ τις νέες δημοσκοπήσεις, οι σχέσεις έχουν κάπως ψυχρανθεί
στίχοι(απόσπασμα): Να τόλμαγες να ανέτρεπες, τα πάντα και να επέστρεφες. Να κέρδιζε η αγάπη αυτή στο τέλος. Τώρα εσύ κάν΄ τα όλα άνω κάτω εκεί. Και θα΄ρθω να τα φτιάξω απ΄την αρχή. Τώρα εσύ κάν΄ τα όλα άνω κάτω εκεί. Τώρα κάνε μια ανατροπή.
ανατροπή, επανίδρυση, αλλαγή συστήματος. ο καλλιτέχνης μιλάει στο λαό, τον εργάτη, τον αγρότη, τις τάξεις του μεροκάματου. εκεί που λέει για την αγάπη, είναι ξεκάθαρη η αναφορά του στη καρδούλα που φορούσε η Παπαρήγα στο ντιμπέιτ. φόβησε τους
τίτλος τραγουδιού: μια κατάσταση επανάστηση. ερμηνευτής: Χρήστος Χολίδης
στίχοι(απόσπασμα): Τώρα ξέρω πάνω-κάτω γιατί αισθάνομαι άνω-κάτω Μια κατάσταση επανάσταση κι εσύ Τώρα είμ' εγώ για σένα με λόγια χιλιοειπωμένα Ό,τι γράφει, δε ξεγράφει στη ζωή Μια κατάσταση επανάσταση μαζί
είναι προφανές πως ο καλλιτέχνης εκφράζει τον αρχηγό του ΣΥΝ που πλέον ξέρει πάνω-κάτω τι παίζει με την πολιτική, τις συντροφικές μαχαιριές κ συμμαχίες, κ είναι έτοιμος για την επανάσταση (γιατί πρέπει ν' ακούει κ τις συνιστώσες). μιλάει κατ' ευθείαν στον ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ, "έφυγε το ραμολιμέντο, τώρα είμαι εγώ για 'σένα".
τελευταίο κουνελάκια κ προσωπικό μου αγαπημένο. θυμίζει κάτι από τίνα τέρνερ, αλλά αυτό ανήκει σ' άλλο ποστ (μάλλον κ σ' άλλο βλογκ, εμείς είμαστε κουλτουριάρηδες)
τίτλος τραγουδιού: υπάρχει ζωή. ερμηνεύτρια: Δέσποινα Βανδή
στίχοι(απόσπασμα): Κάτι αλλάζει, κάτι μ’ ανεβάζει, μόλις είδα στο παράθυρό μου μια καινούρια ελπίδα. Δε δακρύζω, να γελάω αρχίζω, παίρνω φόρα τη χαμένη αλήθεια ανακαλύπτω τώρα.
το πολιτικό μήνυμα και εδώ εμφανές. η δέσποινα ταυτίζεται με τη μέση ΠΑΣΟΚσού ελληνίδα νοικοκυρά, που την ώρα που καθαρίζει το τζάμι βλέπει την πράσινη ελπίδα να ανατέλει. η σχέση του "παίρνω φόρα" με το "πάμε" του παπανδρέου στο προεκλογικό του σποτάκι, προφανής
υπάρχει ζωή και μετά από σένα δε θ’ αφήσω στιγμή να χαθεί πια για μένα να χαθεί πια για μένα. Έναν ήλιο φορώ κι ένα αστέρι κρατάω Τώρα λάμπω κι εγώ, τώρα χαμογελάω τώρα χαμογελάω.
εδώ η ερμηνεύτρια-πολιτικοποιημένη νοικοκυρά, απευθύνεται στον πρωθυπουργό της Δεξιάς Κώστα Καραμανλή "υπάρχει ζωή μετά από σένα, ο γιώργος είπε πως θα μου χαρίσει τα χρέη στις τράπεζες". λίγο παρακάτω βλέπουμε πως η δέσποινα δεν έχει μεθύσει απ' τη δύναμη της αυτοδυναμίας, αλλά είναι υπέρ της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, αφού φοράει τον ήλιο κ κρατάει το αστέρι (μη το φαντάζεστε, είναι λίγο κιτς σαν εικόνα. μεταφορικά πάρτε το). ήλιος-αστέρι ελπίζω να καθαρίζει απ' τη μέσα πλευρά, μη στραβωθεί κ πέσει απ' τον τέταρτο, μόνο να μείνει ανάπηρη της έμεινε. στο τέλος ελπίδα, τώρα χαμογελάει, τώρα χαμογελάει.
για τα βλαχάκια που δεν καταλαβαίνουν τ΄ αγγλικά μου, δέκα άνθρωποι που θα θελα να γνωρίσω. ο φίλος μπλογκόλιθος zlatko με κάλεσε να τους σκεφτώ κ να κάνω την σχετική παρουσίαση. μάζεψα καμιά ογδονταπενταριά, τι να κάνω είμαι κ πολύ κοινωνικός. εννοείται πως έβαλα κ πεθαμένους. βασικά από τους δέκα οι έξι είναι πεθαμένοι αλλά πες πως θα πάω στη βλαχοπούλου, υπάρχει κανα πρόβλημα; ένιγουέις, βάζω δέκα. αλλά θέλω να μάθω κ τους δικούς σας ναι? είτε στα σχόλια, είτε -καλύτερα- στο δικό σας μπλογκ, για να εξηγήσετε κ τους λόγους. άντε πάμε
1. Evo Morales. ο πρώτος ιθαγενής πρόεδρος της Βολιβίας. αριστερός, δυναμικός, αστείος, έχει φέρει τα πάνω κάτω στη Νότια Αμερική. είχα γράψει κατζαμάν έκθεση γι' αυτόν. θέλω να τον γνωρίσω, να πάμε για ποτά κ κόκα, να τον πείσω ν' αλλάξει χτένισμα κ να μη κάνει πολύ παρέα με τον Τσάβες
2. Shirley Manson. η τραγουδίστρια των garbage, το πιο καυλωτικό πλάσμα στην οικουμένη. σίρλει ξαναέλα στην ελλάδα, αυτή τη φορά δεν το χάνω για τίποτα, πλιζ μωρή, κι από μένα ότι θες, μέχρι κι αυτή τη μαλακία σειρά που έπαιξες -αλλά μη το ξανακάνεις παρακαλώ- θα δω.
3. Jan Saudek. ο αγαπημένος μου φωτογράφος. οπωσδήποτε πρέπει να τον γνωρίσω, να μου κάνει το πορτραίτο κ να μου μάθει πώς να το κάνω κ μόνος μου
4. Το παιδάκι με τις σακούλες. δε μάθαμε ποτέ ποιός είναι, μόνο ότι έχει τα μεγαλύτερα αρχίδια του κόσμου. ελπίζω πως είναι ζωντανός κ ασυμβίβαστος σε μια ελεύθερη χώρα
5. Μίλτος Σαχτούρης. φαντασιώνομαι έναν απογευματινό καφέ (ελληνικό εννοεί) κάτω από μια κληματαριά, να κλείνουμε τα μάτια κ να μου λέει τι βλέπει, πολύ ωραία! εδώ υπάρχει κ μικρή ιστορία, έχει κανα δυο χρόνια που πήγα να τσεκάρω κάτι στο ίντερνετ κ μαθαίνω πως έχει πεθάνει απ' το 2005. μα εγώ νόμιζα ότι ζούσε! κ πατάω κάτι κλάματα, κ μετά -φυσικά- κάτι γέλια, ωραίο μνημόσυνο, όχι;
6. Πηνελόπη Δέλτα. θα θελα να της πω πόσο συνέβαλε στην αγάπη μου για την ιστορία κ την πολιτική, να της πω ευχαριστώ κ τέτοια, κ να της δώσω κι ένα μπερντάκι που πήγε κι αυτοκτόνησε. χαλάρωσε μωρή, να λευτερωθήκαμε
7. Μαρία Αντουανέτα. έχω βίτσιο. θέλω να γνωρίσω την πιο διάσημη χαζή μπάι της Ιστορίας. επίσης θα θελα να ζήσω για λίγο τον απόλυτο πλούτο, τη χλιδή κ τα όργια των Βερσαλλιών. κ να ψωνίσω κ κανα ρουχαλάκι
8. Άννα Κομνηνη. βυζάντιο, πορφύρα, δολοπλοκίες, προδοσία, αίμα, σταυροφόροι, μμμμμ η αγαπημένη μου περίοδος. κ κάπου εκεί μέσα, η συγγραφή της Αλεξιάδος, ενός ιστορικού βιβλίου-σταθμού. βάλε κι ότι γεννήθηκε ακριβώς -ακριβώς όμως- 900 χρόνια πριν από 'μένα, θα 'χουμε πολλά να πούμε. τι σκατά πίνουν οι βυζαντινές πριγκίπισσες;
9. Πλωτίνος. μακάρι, μακάρι θέμου να βρεθούμε μια μέρα κ να μου καλύψει αυτά τα κενά στις Εννεάδες, γιατί τέτοιο στουρνάρι που 'μαι σιγά μην καταλάβω τίποτα από μόνος μου
10. Αλκιβιάδης. θέλει κι ερώτημα; το πιο κακό παιδί της ελληνικής ιστορίας, τεκνό κ σεξ μάνιακ. γουστάρω!
μια βδομάδα έχω να γράψω κ έχουν σπάσει τα τηλέφωνα, γέμισαν τα μέιλμπόξιζ μου, δημιουργήθηκαν γρουπς στο φεισμπουκ, ο λαζόπουλος έκανε έκτακτη εκπομπή, ο εφραίμ έσπασε τη νηστεία του.
βρίσκομαι σε περίοδο εκπτώσεων. δε μου κάνει κλικ τίποτα, είμαι θύμα της εμπνευστικής κρίσης. ας είναι καλά ο null που μου έκανε πρόσκληση σε ένα μπλογκοπαίχνιδο, μπας κ ξεκουνηθώ καθόλου. για να δούμε, το παιχνιδάκι λέγεται 5 pet peeves, όχι πως ήξερα τι σημαίνει, αλλά για να μη ρωτήσω κ με πάρουν για κανα βλάχο το 'ψαξα. είναι αυτά τα "μικρά" πραγματάκια που μας εκνευρίζουν πολύ. γεροπαραξενιές αλλιώς. νομίζω πως το 'χω ξαναπαίξει αυτό το παιχνιδάκι, αλλά *εννοεί* πως έχω να πω κι άλλα. για να δούμε.
1. όταν είμαστε στο τραπέζι, κ μου παίρνουν το ψωμί ή τη χαρτοπετσέτα. γενικά είμαι καλόβολος άνθρωπος, αλήθεια, δηλαδή ρώτησε με, κ θα σου δώσω κ την καρέκλα μου, δε με πειράζει καθόλου! αλλά ποτέ. ποτέ μη μου πάρεις το κωλόψωμο χωρίς να με ρωτήσεις, θα σου 'ρθει πιρούνι στα μάτια. είναι η τελευταία αιτία που σκοτώθηκα με τον πατέρα μου, οι φίλοι μου εκπαιδεύτηκαν κ συνήθως αυτός το κάνει. μαζί με την αδερφή μου, με τη δικαιολογία "γιατί πρέπει να σου φύγει". εγώ ξέρω πως το κάνουν για να με πικάρουν, αλλά πάντα ψαρώνω.
2. το προσωπικό των starbucks κ το υπερκούλ στιλάκι τους. κανονικά έπρεπε να πάει μαζί με αστεία ιστορία-εμπειρία (plus ρεζίλι), αλλά βιάζομαι πολύ, αν δεν φύγω σε 20' θ' αργήσω. είναι ρε παιδί μου αυτή η αμερικανική οικιότητα, σε ρωτάνε το όνομα σου στο ταμείο, κάνουν αυτές τις κουλ κινήσεις σαν παρουσιαστές του MAD, εκνευρίζομαι. βέβαια τα παιδιά δεν φταίνε σε τίποτα, ίσα-ίσα, φαντάσου να ξυπνάς στις 7το πρωί κ να πρέπει να το παίζεις κ τρεντοφιλικό τυπάκι. ένιγουέις.
3. "θα δούμε". γιατί όταν ο κόσμος δεν θέλει να κάνει κάτι που του ζητάς αλλά ούτε να τον πρήξεις κιόλας, σου πετάει αυτή την ατάκα; πες ρε φίλε, όχι! θα επιμείνω πόσο; 2ώρες; 3; στο τέλος θα καταλάβω(;).
4. μπουφάν στο κρεβάτι. αυτή τη στιγμή πάνω στο κρεβάτι μου βρίσκονται τα βιβλία των ισπανικών, μερικά κόμιξ, πολλά ρούχα(μερικά άπλυτα), πολλά βρακιά(κυρίως άπλυτα), μία πετσέτα μπάνιου, ένα πιάτο (με το μεσημεριανό μου), μια παλαιστινιακή μαντίλα, ο παλαιοκώστας κ ο θυσαυρός του αλή πασά. διαβάσατε να υπάρχει κανένα μπουφάν; όχι. τα μπουφάν στην κρεμάστρα. όχι στο κρεβάτι.
κ αφού ο καλεστής μου έχει μόνο 4, το αφήνω έτσι κ εγώ. επίσης με τη σειρά μου, δεν καλώ κανένα. κ α ν έ ν α! έστω κι αν αυτό σημαίνει την αρχή του τέλους, έστω κι αν προοικονομώ τις τελευταίες λέξεις που θα ειπωθούν για 'μένα:
- τα 'μαθες; αυτό που βρωμούσε τόσες μέρες ήταν ο γέρος απ' τον πρώτο. - έμενε γέρος στον πρώτο; - έλα μωρέ, αυτός που έφτυνε! - α. καλά. θεόσχωρέστονα.
μετά από πρόσκληση του φίλου μικρού(?) αλήτη, λέω να παίξω κ εγώ. οι κανόνες είναι απλοί: "η ουσία του παιχνιδιού είναι να περιγράψουμε την ιστορία του avatar που έχουμε επιλέξει και έπειτα η πρόσκληση κι άλλων φίλων να κάνουν το ίδιο". υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα γιατί δεν ήξερα τι είναι avatar, αλλά μετά κατάλαβα (εγώ το έλεγα "η εικονίτσα").
πάμε: το άβαταρ μου είναι το εξώφυλλο ενός bunny suicides, τρομερά κάφρικης κ γαμάτης σειράς κόμιξ, απ' την οποία πήρα κ το όνομα του μπλογκ. δημιουργός ο Andy Riley. τα διάβασα νομίζω πέρυσι κ απ΄το πολύ γέλιο άρχισαν όλα να λάμπουν κ για λίγο ένιωσα να αιωρούμαι προς εκείνο το σκοτεινό τούνελ. το κόμικ δεν είναι τίποτε άλλο από μια "λίστα" με όλους τους πιθανούς τρόπους αυτοκτονίας ενός κουνελιού. εγώ πήρα τα αυτοκτονικά κουνέλια, τα έβαλα κ καλά να αυτοκτονούν για τα προβλήματα του πλανήτη, κ ορίστε ο τίτλος του μπλογκ, εύηχος κ ψιλοειρωνικός, μια χαρά!
μικρή γέυση:
κ τώρα έχω να καλέσω κόσμο να παίξει, για να δούμε... γεωργία, JD, ανέφελη, σειρά σας!
πριν κάτι μέρες o zlatko είχε μια πολύ ωραία ιδέα. θα βλέπαμε μια ταινία την ίδια χρονική περίοδο, κ θα τη σχολιάζαμε "διαμπλογκικά". Διαλέξαμε την the visitor, η μέρα έφτασε, την είδαμε (έχω πει ότι δε μπορώ να βλέπω ταινίες μόνος μου;), κ ήρθε η ώρα το προτζεκτάκι να ολοκληρωθεί. έχουμε κ λέμε...
"Υπόθεση: Ένας χήρος καθηγητής κολεγίου ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσει ένα συνέδριο και βρίσκει ένα νεαρό ζευγάρι, που αποδεικνύονται παράνομοι μετανάστες, να ζούνε στο διαμέρισμά του."
η ταινία αφορούσε τη ζωή των αόρατων ανθρώπων, αυτών που προσπερνάμε κάνοντας -στην καλύτερη περίπτωση- πως δεν προσέξαμε την παρουσία τους. το θέμα ήταν από μόνο του πιασάρικο, στην παρέα μας τουλάχιστον, αφού γενικά είμαστε πολύ κοινωνικώς προβληματιζόμενα άτομα κ δεν έχουμε αφήσει γκαλά για γκαλά που να μην έχουμε τρέξει.
όπως ήταν αναμενόμενο, μου άρεσε κ τη συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους. οι χαρακτήρες αληθοφανείς, καταστάσεις δύσκολες, χωρίς όμως δραματικές εξάρσεις που θα έκαναν υπερβολική την ταινία. το "δέσιμο" της μουσικής σε όλο το κόνσεπτ, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, ειδικά για 'μένα που τελευταία τρελαίνομαι για τα κρουστά, όπως κ έκπληξη ήταν ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Walter, κ η "μετάλλαξη" του από βαρετό, σνομπ, ατάλαντο μαλάκα, σε άνθρωπο παθιασμένο κ ευαίσθητο.
οι ηθοποιοί ήταν έξοχοι. ειδικά ο Richard Jenkins (Walter) κ η Hiam Abbass (Μouna). επίσης η Abbass είναι μια πολύ όμορφη γυναίκα!
δεν θα γράψω αναλυτικά για το τέλος, για να μην κάνω σπόιλερ σ' αυτούς που θα θελήσουν να τη δουν, μα δε μου άρεσε. δηλαδή για την ταινία ήταν καλό, μάλλον το ιδανικό, απλά εγώ έχω ένα θέμα. τέλοσπάντων , θα το γράψω στα σχόλια, για να μην υπάρχει κενό. οπότε να ξέρετε, αυτοί που δεν την είδαν, μην διαβάσετε τα σχόλια!
βαθμολογία... ας πούμε 3στα5, που σημαίνει, μου άρεσε, μα δεν θα την ξανάβλεπα.
zlatko, ευχαριστούμε για την φανταστική σου ιδέα! περιμένω την επόμενη ταινία..!
"Σκέφτομαι λοιπόν να σας βάλω άσκηση για το υπόλοιπο καλοκαίρι μέχρι τα γενέθλια μου (μέσα Σεπτέμβρη) να καταγράψετε 10-12 τραγουδάκια που θα ταίριαζαν στην μεταφορά της ζωής σας στο πανί. Δεν θέλω τα αγαπημένα σας τραγούδια..να το ξεκαθαρίσω αυτό."
κ να κάθομαι τώρα να ψάχνω 2 ώρες, το soundtrack του "κούνελος, ένας μεγάλος άντρας". τέλοσπάντων, εδώ είναι! αυτά τα τραγουδάκια έχω να τα ακούσω πάρα πολύ καιρό, όμως με έχουν "μαρκάρει" σε διάφορες φάσεις της ζωής μου.
πρώτο (με χρονολογική σειρά) : με το σημάδι του σκορπιού, Στέφανος Κορκολής - 1995
τραγουδάρα, βιντεοκλιπάρα, ο Κορκολής στα καλύτερα του, τι να πω! θυμάμαι το "βίντοκλίπ" που κάναμε με τον φίλο μου τον Παράσχο, κουτουλούσαμε στους τοίχους, πηδούσαμε στους καναπέδες, πολλή πόρωση!
δεύτερο: αυτό το φιλί, ευριδίκη - 1996
τραγουδάρα! γενικά με την ευριδίκη είχα ένα κολληματάκι. διατηρούσε πάντα low-profile κ δεν ακούγεται πολύ, αλλά έχει απ' τις καλύτερες φωνές. κ τα τραγούδια της, τώρα που έκανα ένα mini-rewind, εξακολουθούν να είναι κ γαμώ! το "αυτό το φιλί" το θεωρώ ακόμα, ένα από τα καλύτερα ελληνικά βίντεο-κλιπς (βέβαια, τα ελληνικά βίντεο-κλιπς κάθε χρόνο γίνονται χειρότερα), μάλιστα προβάλλονταν κ στο MTV!
τρίτο: push it, garbage - 1998
κ κάπου στα 15-16, βλέπω αυτό το βίντεοκλιπ κ όλα παγώνουν! η shirley manson γίνεται η απόλυτη γυναίκα, αρρώστια, μανία, είχα πάθει πλάκα όμως! είχα γεμίσει αφίσες, αποκόμματα, έγραφα οτιδήποτε την αφορούσε σε μια βιντεοκασέτα, την έβλεπα στον ύπνο μου! οι garbage ήταν η πρώτη μου επαφή με την ξένη μουσική, θα κάνω σίγουρα αφιέρωμα μια μέρα. να το δείτε όλο το βίντεοκλίπ, είναι μάλλον το καλύτερο που έχουν βγάλει, κ επίσης στο τέλος η Shirley γλύφει έναν καθρέφτη!
το καταδιασκέδασα το παιχνιδάκι αυτό! thx!
ξέχασα το bonus track που απαίτησες. γιατί εγώ όλα για την κορούλα μου! γιατί σ' αγαπάω κ σου κάνω όλα τα γούστα:
ηmafalda ή αλλιώς κορούλι, ετοίμασε ένα γαμάτο παιχνιδάκι! πρέπει λέει να εξομολογηθώ 5 μη political correct αιτίες γκρίνιας μου. του τύπου "προφανώς ο άνθρωπος δεν έχει με τι να ασχοληθεί". μπόλικες!
1: παιδάκια θα-μου-δώσεις-ένα-ευρώ; καταλαβαίνω πως δεν φταίνε αυτά. ο τρόπος διαπαιδαγώγησης, η συνθήκες διαβίωσης, η φτώχια, οι πανάθλιοι γονείς κ συγγενείς τους θα έπρεπε να απολαμβάνουν την οργή μου. μπορεί να είμαι υπερβολικός, όμως αν κάποιο μαλακιστήρι τολμήσει να αρπάξει ΠΑΛΙ τα πράγματα μου μέχρι να του δώσω λεφτά, να με ξαναπεί μαλάκα, τσιφούτη, ή "στο διάλο", ή να με χτυπήσει επειδή δεν του έδωσα λεφτά, ΘΑ ΓΙΝΩ HULK!
2: καθαριστές τζαμιών αυτοκινήτων στα φανάρια. καθόλου δεν θα σχολιάσω το ότι οι περισσότεροι είναι κάτι γομάρια μέχρι κει πάνω, που αντί να βρουν μια κανονική δουλεια πιάνουν το scotch brite κ όποιον πάρει ο χάρος. οκ, θέλεις να βγάλεις κ εσύ λεφτά. γιατί πρέπει εγώ, με το φρεσκοπλυμένο(λέμε τώρα) αμάξι να σου τα δώσω, έτσι για την ψυχή της μάνας μου; κ να δεχτώ ότι είναι κουφοί κ δεν ακούν τα "όχι φίλε, δεν θέλω.'οχι.ΌΧΙ ΦΙΛΕ ΟΧΙ ΟΧΙ!" να δεχτώ κ ότι είναι τυφλοί; δεν βλέπουν τις αγωνιώδεις χειρονομίες μου; γιατί μου γαμάς το τζάμι; τι κακία σ' εχει πιάσει ε; να βγώ απ' το αμάξι να σε δείρω, να φάω κ ξύλο από πάνω;
3: ψώνια με φίλους. ναι ξέρω.. είμαι κάπως εγωιστής. δεν θέλω να συνοδεύω τους φίλους μου στα ψώνια τους, ενώ έχω αγγαρέψει άπειρες φορές αυτούς να έρθουν. όμως. εγώ όταν θα πάω για ψώνια, θα μπω στο μαγαζί, θα δω, θα πάρω. ή δεν θα πάρω. απλά! μάξιμουμ χρόνος δηλαδή ένα τέταρτο με το ζόρι. όλοι οι άλλοι όταν θα πάνε για ψώνια, θα μπουν σε όλα τα μαγαζιά, σε όλες τις πτέρυγες ανδρικά-γυναικεία-"να δοκιμάσω κ τα παιδικά;", "θα μου το δώσετε σε 2νουμερα μεγαλύτερο κ δύο νούμερα μικρότερο;", "να δοκιμάσω κ ένα άλλο στιλ;", δε μου αρέσει τίποτα, θα φέρετε κ τα προπέρσινα στοκ σας αν κ δεν το βλέπω;", "Θοδωρή γιατί εκνευρίζεσαι; δοκίμασε κ εσύ τίποτα!". στο τέλος αγοράζω κάτι κ φεύγουμε. πιστεύω δεν χρειάζεται άλλη ανάλυση ναι;
4: χαρούμενοι άνθρωποι το πρωί. δεν υπάρχει δικαιολογία. απλά όταν είμαι αγουροξυπνημένος, πηγαίνω παραπατώντας στην κουζίνα του γραφείου να φτιάξω τον ριμαδοκαφέ κ πετάγεται η άλλη κ μου τσιμπάει το μάγουλο κ λέει κάτι σε "Ρίκο-Ρίκο-Θοδωρίκο, γιατί τέτοια μούτρα; πάλι το ξενυχτήσαμε εχθές εεε;;;" θέλω να τη χαστουκίσω.
5: γούντι άλλεν. μη βρίζετε, έτσι είναι το παιχνίδι, μη political correct γκρίνια! κ μισώ γούντι άλλεν. μέτριος σκηνοθέτης, κακός ηθοποιός, μου τη σπάει αφάνταστα που πετυχαίνω συνέχεια την φάτσα του. ο άνθρωπος αυτός είτε σκηνοθετεί, είτε δίνει συνεντεύξεις, είτε "παίζει", είτε περπατάει στο κόκκινο χαλί, είτε δίνει συναυλίες παίζοντας το όργανο του(ναι υπάρχει υπονοούμενο), έχει μονάχα μία φάτσα. είμαι διανοούμενος κ είμαι στον κόσμο μου. πώς ελεγε ο πλάτωνας για τους φιλοσόφους κ τα νησιά των μακάρων; ε αυτό. νεύρα, νεύρα με τον γούντι άλλεν!
ουφ, τα είπα κ ξεθύμανα!μαφαλντούλα ευχαριστώ πολύ, σήμερα ειδικά το χρειαζόμουν λίγο χώσιμο! σειρά τώρα έχει η καλή μας γιαγιάκα, η κυρα-λίτσα, η οποία έχει πάρει ειδίκευση στην γκρίνια! μάκια!
είναι ένα σάιτ που έβαλε στο τουίτερ ο καλός μας ζλάτκος, πολύ ωραίο. καθόμουν το χάζευα κάτι ώρες, απόλυτα ενδιαφέρον άμα είσαι άνεργος και το μόνο που έχεις κανονίσει είναι καφές στις έξι το απόγευμα.
στο σάιτ που λέτε, όποιος θέλει πάει και γράφει ότι έκανε σεξ. σημειώνει το μέρος, την ώρα, αν είναι ετερόφυλο ή ομόφυλο, κάνει και σχολιάκι αν του άρεσε ή όχι
στην ελλάδα όπως βλέπουμε ψόφια τα πράματα, ή δεν το 'χουμε μάθει ακόμα, ή δεν το κάνουμε και πολύ, ή δεν θέλουμε να γράφουμε κάθε πότε το κάνουμε πράμα που δεν πιστεύω, έτσι κι αλλιώς τα γράφουμε και στο τουίτερ
στην αθήνα το χρησιμοποιούν αρκετά απ' ότι μπορώ να δω, στη θεσσαλονίκη πολύ λίγοι, καλά στη γειτονιά μου δεν κουνιέται φύλλο. αλλά βρήκα ένα λεσβιακό κάπου στη νέα παραλία, το σχολιάκι έγραφε "fucking awesome". και στην επαρχία παίζει αρκετά. να ας πούμε στο Άγιον Όρος, βλέπουμε πως ο πάτερ Αναστάσης περνάει καλά
και έχει και ίντερνετ.
Αναρτήσεις
