Τareqφίλες και φίλοι. μισός ιορδανός μισός έλληνας, μεγάλωσε θεσσαλονίκη και τώρα κατέβηκε αθήνα να βγάλει σόλο άλμπουμ το οποίο, αν βρω σύντομα δουλειά, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πάρω (σημ. το τελευταίο αυθεντικό το είχα πάρει πέρυσι το καλοκαίρι). δεν ξέρω πολλά πράματα, μόνο που η μουσική του μου δημιουργεί εκείνο το ωραίο κενό στο στομάχι, όταν κατεβαίνεις απότομα μια κατηφόρα με το αυτοκίνητο. και σα να με κάνει πιο ανάλαφρο, δεν ξέρω. θυμάστε όταν ήμασταν μικρά που κάναμε κάτι με τα χέρια και μετά σηκώνονταν μόνα τους;
οι Passion Pit ήταν στη λίστααγαπημένωνμουσικών/βιβλίων/ταινιών που μου 'κανε αυτή η φιλοξενούμενη μου απ' το κολοράντο όπου θα πάω κι εγώ να ζήσω για ένα καλοκαίρι στη φάρμα της στην έρημο. εμένα μου άρεσε το όνομα γιατί έχω μεγαλώσει κοντά σε γαμηστρώνα και είμαι συναισθηματικά δεμένος με τέτοια μέρη, καταλαβαίνεις. μόλις ακούστηκαν τα κινεζάκια κι άρχισε κι αυτός να τσιράει κάτι με σήκωσε απ' την καρέκλα και ήθελε ν' αρχίσω να χορεύω με τον καφέ στο χέρι, όλα σκατά θα τα κανα. να πω ότι το σγουρομάλλικο αγόρι που τραγουδάει είναι Έλλην (να μην ξεχάσω να το χτυπήσω στην αμερικάνα). και τί βιντεοκλίπ. και τί ήσυχη ποιητική κατάληξη. και επιτέλους καινούριο κόλλημα γιατί τον σιχάθηκα τον κένι γουέστ
είναι αυτή η τρελή με την τεράστια μυτόγκα και τα γαμάτα τραγουδάκια που τα φωνάζεις με προφορά "μον άμουυυγ κοαγγγ" και ξέρεις πως άμα σε ακούσει η γαλλικού απ' το γυμνάσιο που μένει στο διπλανό τετράγωνο θα απαιτήσει να επαναλάβεις την τάξη. κάνει κ τα πιο τέλεια βιντεοκλίπ, να δείτε οπωσδήποτε αυτό. και εδώ είναι πολύ γλυκούλα, αυτό που έβαλα πάνω δε μ' αρέσει τόσο πολύ αλλά ήταν το μόνο που μπορούσα να ενσωματώσω αφού το γιουτούμπ και οι δισκογραφικές τον παίρνουν.
αν κάνω ένα ριγουάιντ στους ισλανδούς που ξέρω, καταλήγω στο ότι είναι τόσο εύθραυστα όμορφοι που πονάει και πως οι φωνές τους είναι πουλιών. και έχουν κι ένα j στο όνομα τους. ο Jonsi είναι τόσο εύθραυστα όμορφος που πονάει, και η φωνή του είναι πουλιού. το ένα μάτι πάει κάπως ανάποδα κ είναι τυφλό, πράγμα που τον κάνει ακόμα ποιο εξωτικό. είναι και γκέι, έψαξα να βρω για το γκόμενο του, ένα κακάσχημο είναι δεν ξέρω τι σκατά, μάγια του 'χει κάνει; το τραγούδι αυτό προσωπικά με κάνει να χορεύω σαν το τρελό μέσα στο δωμάτιο, να σκουντουφλάω κ να πέφτω πάνω στη ντουλάπα κ τώρα να πονάει ο αγκώνας μου
τέλειωσε κι η διεθνής έκθεση βιβλίου αλλά είχα δουλειές, πάτησα για καμιά ωρίτσα κ κάτι. με το που μπαίνω βλέπω κραουνάκη. φορούσε μια μπλούζα φόρεμα κ κάτι περίεργο στο κεφάλι, κάπως σιχαμερός ήτανε. έλεγε -χωρίς να περιμένει τη σειρά του- ότι "πουλήσαμε τη χώρα στους ξένους, παραδοθήκαμε". από κάτω ο κόσμος συμπλήρωνε πουλήσαμε πολιτισμό πουλήσαμε πολιτισμό κι εγώ κοιτούσα τον κραουνάκη όπως καθόταν, βούδας ιερός σιχαμερός κ έλεγα ποιόν πολιτισμό ρε παιδιά; έπειτα ένας άλλος απ' το πάνελ άρχισε να λέει πως το γκούγκλ δε μεταφράζει το "χαίρε νύμφη ανύμφευτε" ούτε το "κλαυσίγελος" κι οι από κάτω λύσιαξαν κ έλεγαν πως αφού δεχτήκαμε η γλώσσα η επίσημη της ΕΕ να είναι τ' αγγλικά κ όχι τα ελληνικά, καλά να πάθουμε
έφυγα γελώντας κ πήγα στην παρουσίαση δυο βιβλίων (ιστορικά μυθιστορήματα ήτανε), πολύ γλυκούληδες οι συγγραφείς, ειδικά η γιαγιάκα. πέτυχα τις ερωτήσεις του κοινού, ήταν ένας που αμφισβητούσε την εγκυρότητα του πρώτου κ του ζητούσε να αναφέρει όλες τις πηγές του "όλες όμως, όχι γενικολογίες", κ ενας παππούς έλεγε στη γιαγιάκα πως δεν είναι σωστή στο βιβλίο της, κ πως αυτοί που πολέμησαν δίπλα στο λεωνίδα δεν ήταν οι πλαταιείς αλλά αυτοί απ' το χωριό του. είχε συγκινηθεί κιόλας
φύγαμε κι από κει (είχα βρει παρέα, αμέ) κ κάναμε βόλτα, όταν πετυχαίνουμε Λένα Μαντά κ εννοείται ότι κάτσαμε λίγο να δούμε τι παίζει. έλεγε κάτι για δράματα αυτή, κι από δίπλα μια φίλη της διάβαζε αποσπάσματα του βιβλίου με δραματική φωνή, πολύ αστείο. στο τέλος η τρίτη φίλη που δεν είχε μιλήσει, είπε: "μετά από τη Λένα, δεν ξέρω αν μπορώ καν να μιλήσω" κ συγκινηθήκαμε
το μέρος ήταν γεμάτο μούλικα που παίζαν κ τσιρίζανε, μπράβο στους γονείς που τα φέρανε. είδαμε κ μια μαμάκα που είχε το παιδί της δεμένο με λουράκι κ τα πήρα τόσο πολύ, ένιγουέις. μου κόλλησε για την υπόλοιπη μέρα το σκα σκα σκα είμαι ένας σκατζόχοιρος, τώρα το ξαναθυμήθηκα ο ηλίθιος
μετά θέλαμε να δούμε το μουσείο σύγχρονης τέχνης κ κάπως μπήκαμε σε ένα εκλογικό κέντρο πασπιτών(;) ή κάτι τέτοιο κ βγήκαμε γρήγορα γρήγορα. δεν ψώνισα τίποτα, αλλά θέλω οπωσδήποτε να αγοράσω την Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών, το 'χω βάλει στο μάτι από πέρυσι, δε μπορώ. γαμώ τις αφραγκίες μου
τι θα μου άρεσε να δω: ξενόγλωσσα βιβλία, ξένους συγγραφείς κτλ. το λέτε Διεθνή Έκθεση, ε κάντε το. επίσης κάντε κάτι με τον ήλιο, με το που βγαίνουμε παθαίνουμε ηλίαση. τέλος: χελόοοοοου, καλύτερες τιμέεεες!!! κατα τ' άλλα σας αγαπώ
έχουμε πει πως βρίσκω τρελά σέξι τις φωνές αυτές των αντρών που τις κάνουν σαν κοριτσίστικες; χύνω με μάικλ τζάκσον, χύνω με μιούζ, με πολλούς χύνω δε θυμάμαι τώρα. κ έρχεται αυτός ο υπεργαμάτος Trouble over Tokyo να μου κάνει ουουουουου, είναι να μην τρελαθώ μετά; να δείτε λίγο την ιστοσελίδα του, πολύ ωραία. κ το τραγουδάκι απίστευτο. μου 'χει κολλήσει εδώ κ τρεις-τέσσερις μέρες, έχει βραχνιάσει η φωνή μου προσπαθώντας να τραγουδήσω
είναι αυτοί που ντύνονται χταπόδια κ κοκκινοσκουφίτσες στα λάιβ τους κ μοιράζουν τσάμπα σιντί χάντμέιντ. μοίραζαν βασικά, τώρα βρήκαν εταιρία. συνεχίζουν όμως κ δίνουν τη μουσική τους για κατέβασμα, στο σάιτ. τους γνώρισα πριν καναδυό χρόνια απ' τον φίλο zlatko νομίζω, είχαν βγει τρίτοι σε ένα κάτι σαν γιουροβίζιον αλλά ποιοτικό. μένουν στην αθήνα, αρχιτέκτονας ο ένας ο άλλος νηπιαγωγός, απλά λαικά παιδιά δηλαδή. το τελευταίο σιντί τους All Great Events είναι κι αυτό ψιλοχάντμέιντ, κ κάθε κομάτι είναι πρωτότυπο, το θέλω λέμε!
τους lemonostifel τους βρήκαμε φέτος το καλοκαίρι στη Σαμοθράκη. είχε γεμίσει ο τόπος ασπρόμαυρα αφισάκια Α4 για ένα λάιβ τους κ 'μεις όποτε το βλέπαμε κάναμε τον ίδιο πάντα διάλογο - αχ lemonostifel! - γαμάτο όνομα! - το σάββατο στο μπιτσ μπαρ! - να πάμε! - πού; κ πήγαμε κ ήταν τόσο γαμάτα που τραγουδούσαν όλα αυτά τα βγαλμένα απ' τη ζωή, τραγούδια για το χέσιμο ας πούμε, κάποιο πρωί μετά από ένα τεράστιο μεθύσι
γιατί να κολλήσεις με τους Krakovia για καμιά βδομάδα τουλάχιστον:αγιατί έχουν καλούτσικα τραγούδιαβουγιατί έχουν αυτό το αλητομπλαζέ στυλάκι που πάντα σε εξήταρε γου γιατί η κοπελιά είναι ίσως το πιο καυτό πράμα μετά τη shirley manson, κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα (τραγουδάει λίγο, ποζάρει πολύ) κ έχει κι ένα "von" στο επίθετο της δου γιατί το λιγότερο σέξι μέλος του γκρουπ είναι ο τραγουδιστής, ο οποίος είναι front man ροκ μπάντας κ μπάι, οπότε τι να λέμε τώρα, γενικά δεν ξέρεις αν πρέπει να τους ακούσεις ή να τους κάνεις άρρωστο σεξ ε γιατί είναι ισπανοί ζου γιατί το βίντεο έχει ωραία χρώματα κ στο τέλος γράφει "to be continued"
μαλλί φουσκωτό μαύρο κατάπυκνο με φύτρες που φτάνουν ως το φρύδι, όμορφες ελίτσες στο λαιμό, μάτια σκατί σκούρο, όνομα οικείο ίσως εμπεριέχει υπονοούμενο, κυρίως όμως το θέμα του τραγουδιού, ελάτε όλοι εμείς οι ψαγμένοι να κοροιδέψουμε τ' αμερικανάκια, όλα σου θυμίζουν κάτι κ σωστά, η κοπελιά είναι ελληνίδα απ' την ουαλία. Marina Diamandis, σου αφιερώνω το πρώτο ποστάκι του 2010, μη με απογοητεύσεις παρακαλώ, πάρε αμπάριζα τα τσαρτσ, πουτάνα όλα!
(όποιος καταφέρει να μετρήσει όλα τα κόμματα του ποστ, κερδίζει ματζούνι)
πολύ άσχημο αγόρι, να 'ναι το κούρεμα, ή που μ' αυτά τα πατσαβούρια στα χέρια δεν είναι κουλ μα μισομούμια; παίζει να 'ναι κ το ιπποτικό σκουφάκι -γουατέβερ- που φοράει προς το τέλος, ρε παιδί μου, στα 27 σου διάλεξε κάποιο άλλο πρότυπο, τη Σερ βρήκες να μιμηθείς; κατα τ' άλλα το τραγουδάκι τελείως '80sντισκογκέι φάση, δηλαδή μπορεί άνετα να γίνει αγαπημένο μου για λίγες μέρες
έχω χαθεί λίγο κουνελάκια, καθώς σε λιγότερο από μήνα δίνω εξετάσεις (μαθαίνω ισπανικά) κ παλεύω με τα θου κ δου. χθες βράδι είπα να χρησιμοποιήσω εποικοδομητικά κ ευχάριστα το ιντερνέτ για τα διαβάσματα μου, πράγμα που ήταν πάρα πολύ γαμάτο. διάβασα ισπανόφωνα blogs κ μετέφρασα κάτι τραγουδάκια ισπανικά. πουτάνα τα 'κανα αλλά ένιγουέις. πάντως θέμα για το βλογκ βρήκα
το θυμόμαστε όλοι το obsesion των aventura ναι; για ένα φεγγάρι το ακούγαμε συνέχεια, γαμάτο τραγουδάκι, νοσταλγικό, ωραίος ρυθμός, καλοκαιράκι κτλ. καταρχάς δείτε το βίντεο κλιπ! κ μετά διαβάστε κ τους στίχους
πρώτα να δώσω συγχαρητήρια στο σκηνοθέτη, ο οποίος έχει βάλει σε όλες τις σκηνές που δεν ακούγεται ηλίθιος στίχος, τον τυπά με το γυαλί κ το μαλλί πίσω απ΄τον τραγουδιστή που μάλλον τον πήραν απ' το δελτίο κωφών κ κάνει ό,τι ακούγεται σε νοήματα. έτσι καταφέρνει να καταστρέψει κ αυτές τις λιγοστές μη γελοίες στιγμές του τραγουδιού. είναι σαν τα βίντεοκλιπς που σκηνοθετούμε με τον φου κ τη τζο, μόνο που αυτό είναι βίντεοκλιπ!
κουπλέ: είναι 5 το πρωί κ δεν κοιμήθηκα καθόλου {στα μούτρα σου(στο βιντεοκλίπ αναφέρομαι)} σκέφτομαι την ομορφιά σου κ πάω να τρελαθώ η αυπνία είναι η τιμωρία, ο έρωτας σου ήταν η ανακούφιση μου κ μέχρι να σε έχω δική μου, δεν θα ζήσω με ειρήνη
σήμερα γνώρισα τον γκόμενο σου, μικρόσωμο κ άσχημο αγόρι{βασικά νομίζω ότι τον λέει αδερφή, αλλά δεν είμαι σίγουρος} κ ξέρω πως δεν σ' αγαπά απ' τον τρόπο που μιλάει όμως ούτε κι εσύ τον αγαπάς, γιατί δεν δίνει τα μέγιστα {εδώ κάτι λέει για μέγεθος, λες;} δεν ξέρει πώς να σ' ευχαριστεί όπως θα το κανα εγώ όμως έχω υπομονή, δεν είναι άξιος ανταγωνισμού {προσέξτε, κλείνει το μάτι} γι' αυτό δεν έχω λόγο να τον σέβομαι {κοντινό στο μουγκό που φοράει το καλό του πουκάμισο}
ρεφρέν: όοοοχι, δεν είναι έρωτας αυτό που νιώθεις, το λένε εμμονή, μια ψευδαίσθηση στο υποσυνείδητο σου που σε κάνει να κάνεις πράγματα έτσι λειτουργεί η καρδιά
κουπλέ2: καλοντυμένος μέσα στη Λέξους μου{σίγουρα της έχει βάλει γούφερ} πέρασα απ' τη σχολή σου με ενημέρωσαν ότι έφυγες σαν τρελός έφυγα για να σε κυνηγήσω{νομίζω} σε έψαξα μα δεν σε βρήκα κι αυτό με ανυσήχησε για να καλμάρω την ανυσηχία μου ήθελα να σε πάρω τηλέφωνο όμως δεν είχα τον αριθμό σου κ η φίλη σου δε μου τον έδινε το ότι είμαι πολύ ωραίος με βοήθησε {η ομορφιά βοηθάει αλλά είναι κ μεγάλη ευθύνη} κ μου δωσε τη λύση ξέρω ότι με θέλει κ της έδωσα ένα βλέμα, λίγες λέξεις μετά μου έδωσε τον αριθμό σου σε καλούσα απ' το κινητό, και εσύ δεν απαντούσες έπειτα σε κάλεσα στον βομβητή {κι εσύ γκρέις ανάτομη;} κ δεν υπήρχε σύνδεση η μόνη επλίδα μου να ακούσεις τις λέξεις μου {αυτή} - δε μπορώ, έχω γκόμενο! {αυτός}- σε παρακαλώ, μη με παραπλανείς! {el chocho arrastra barcos}
ρεφρέν2 {συνεχίζεται ο διάλογος}: - όοοοχι, δεν είναι αγάπη - άκουσε με παρακαλώ - αυτό που νιώθεις - τι είναι; {η μαλακία που σε δέρνει} - το λένε εμμονή, μια ψευδαίσθηση - έχω χάσει τον έλεγχο {να πας σε ψυχίατρο} - στο υποσυνείδητο σου που σε κάνει να κάνεις πράγματα, έτσι λειτουργεί η καρδιά
έκλεισα ραντεβού με τον ψυχίατρο, {καλά έκανες} να δω αν θα με βοηθήσει {να δεις που δεν θα 'χει φίλους} γιατί δεν έχω φίλους, μόνο σε 'σένα μιλάω {τα λεγα εγώ} αυτό που θέλω είναι να σου μιλάω, να προσπαθήσω να σε φιλήσω είναι πιθανό να μπορώ να πεθάνω από μια εμμονή {τα 'χω κάνει λίγο κώλο με τη μετάφραση} κ ίσως σκέφτεσαι πως είμαι χαζός, αλήτης, κ τρελός {κ καγκούρι} όμως στον έρωτα είμαι πολύ αυθεντικός{σκατά είσαι} δεν ερωτεύομαι όπως οι άλλοι, παλεύω με τον τρόπο μου ο έρωτας είναι το ταλέντο μου, {Δεντροπόταμε έχεις ταλέντο} θα σε κάνω να μ' ερωτευτείς συγχώρα με αν σε προσβάλω αλλά είναι που είμαι ειλικρινής{ρίμα κ στον ελληνικό στίχο; wtf?} άκου τις λεπτομέρειες αυτών που έχω να πω με κρέμα σοκολάτα θα σε αλείψω {χίαρ καμς μόοοορ} κ θα σε καταβροχθίσω {αναγουλιάσαμε} θα σε πάω σε άλλο κόσμο,{χτύπα ξύλο γκαντεμόσκυλο} στην καρδιά σου {το λέει καθάρα: θα πουλήσει τα όργανα της για να ξεπληρώσει τη Λέξους} θα ζήσουμε μια περιπέτεια, θα κάνουμε χίλιες τρέλες θα σου κάνω χάδια που δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμα {μη ξεχάσεις να τα κατοχυρώσεις ως πατέντα}
+1000 στον ενδυματολόγο για τις επιλογές του! πιστεύω πως είναι φάρσα του, για να κοροιδέψει τον τραγουδιστή "πού πας βρε ψωμόλυσα που μου 'θες κ Λέξους, έλα ντύσου λίγο σα τσαντιρόπανο" +1000 στον χορογράφο που με τις ακριβώς ίδιες φιγούρες που βάζει στους κακάσχημους χορευτές να κάνουν, συμπληρώνει την αισθητική του βιντεοκλίπ. αγαπημένη σκηνή εκέι που η γκόμενα μπαίνει στο μπιτσμπάρ κ όλοι σηκώνουν το πόδι πίσω (1:20) +1000 στην τραγουδίστρια που είναι απίστευτα όμορφη κ του δίνει κ χυλόπιτα +1000 στο μουγκό γιατί νομίζω πως στο τέλος είναι ο μόνος που γαμάει
το καταπληκτικό αυτό βλογκ που χρόνια τώρα σας ενημερώνει συνδυάζοντας την καλλιτεχνική κουλτούρα με τη βαθειά πολιτική σκέψη, αποχαιρετά την προεκλογική περίοδο που τόσο λατρέψαμε. μεθαύριο φεύγει ο μπουτίκ κρεάτων κ ανατέλει καινούρια μέρα, σοσιαλιστική, πράσινη
τέρμα τα μαντιλάκια τα αρωματικά, τέρμα τα τηλέφωνα, τέρμα τα φυλλάδια στους δρόμους, η φάτσα του καραμανλή στη στάση απέναντι απ' το σπίτι μου, το τροχόσπιτο του τώρα ξέρεις -ξεράδια- έξω απ΄την Αγ Σοφία, τα 10λεπτα της Χρυσής Αυγής κάθε βράδι την ώρα που τρώω, τέρμα αυτή η απαίσια σοβιετική μουσική των σποτς του ΚΚΕ κάθε τρεις κ λίγο στ' αυτιά μου, αυτό δεν είναι ραδιόφωνο, η εισβολή στην πράγα λάιβ είναι
κ μια που είπα μουσική, καιρός να ασχοληθούμε λίγο με το Ακόμα πιο Νέο Κύμα που έχει δημιουργηθεί στον καλλιτεχνικό χώρο. πέντε χρόνια με τη Δεξιά να πλανάται πάνω απ' την Ελλάδα κ η ελληνική μουσική κραυγάζει με όλη τη δύναμη της ψυχής της. έχει ξανασυμβεί. θυμάστε τι έγινε λίγο πριν την πτώση κ μετά τη Χούντα. Αγροτικά, η καρδιά η μισή στην Κίνα, γελαστό παιδί, Θεοδωράκης, Φαραντούρη. έτσι κ στις μέρες μας η Μουσική παίρνει κ πάλι πολιτική κατεύθυνση κ καιρός ήταν θέλω να συμπληρώσω, γιατί έχω βαρεθεί να πηγαίνω σάββατο πρωί στους γονείς μου για καφέ κ ν' ακούμε σώπα όπου να ΄ναι θα σημάνουν οι καμπάνες
ας αναλύσουμε λίγο μερικούς στίχους που βρήκα, στους οποίους το πολιτικό νόημα είναι κάτι παραπάνω από φανερό. να τονίσω εδώ, πως είμαστε στην περίοδο "λίγο πριν την πτώση", πράγμα που σημαίνει ότι δε μπορεί ο καλλιτέχνης να βγει φόρα-παρτίδα κ να δηλώσει αντιστασιακός. έλα ξεκινάμε:
τίτλος τραγουδιού: Το παιχνίδι είναι πλέον δικό μου. ερμηνευτής: Θάνος Πετρέλης
στίχοι (απόσπασμα): τώρα ήρθ’ η ώρα να κάνω κι εγώ το δικό μου, τόσα χρόνια περίμενα, να ‘χω επιτέλους την τύχη κι εγώ στο πλευρό μου, το παιχνίδι είναι πλέον δικό μου, το παιχνίδι είναι πλέον δικό μου.
είναι καθαρή η θέση του, ο τραγουδιστής έχει γίνει η φωνή του Γιώργου Παπανδρέου ο οποίος απηυδυσμένος απ' τη συνεχή αντιπολίτευση που του ασκεί η κυβέρνηση, κ μετά τις πολλές τελευταίες δημοσκοπήσεις που τον θέλουν νικητή, ξεσπά
Τους κανόνες εγώ τώρα θέτω και μ’ αυτούς αν δεν συμορφωθείς, δε θα έχουμε πλέον, υποθέτω, μεταξύ μας σημείο επαφής.
ξεκάθαρο το μήνυμα του σ' αυτή τη σουπιά τον Βενιζέλο. τόλμα τώρα να κάνεις γκριμάτσα την ώρα που λέω αρκούδο τον Αθανασάκη. στα διάλα. επίσης ο στίχος εδώ, θα μπορούσε να κρύβει μήνυμα κ στον Τσίπρα, με τον οποίο μετά το "καλώς τα παιδιά" κ τις νέες δημοσκοπήσεις, οι σχέσεις έχουν κάπως ψυχρανθεί
στίχοι(απόσπασμα): Να τόλμαγες να ανέτρεπες, τα πάντα και να επέστρεφες. Να κέρδιζε η αγάπη αυτή στο τέλος. Τώρα εσύ κάν΄ τα όλα άνω κάτω εκεί. Και θα΄ρθω να τα φτιάξω απ΄την αρχή. Τώρα εσύ κάν΄ τα όλα άνω κάτω εκεί. Τώρα κάνε μια ανατροπή.
ανατροπή, επανίδρυση, αλλαγή συστήματος. ο καλλιτέχνης μιλάει στο λαό, τον εργάτη, τον αγρότη, τις τάξεις του μεροκάματου. εκεί που λέει για την αγάπη, είναι ξεκάθαρη η αναφορά του στη καρδούλα που φορούσε η Παπαρήγα στο ντιμπέιτ. φόβησε τους
τίτλος τραγουδιού: μια κατάσταση επανάστηση. ερμηνευτής: Χρήστος Χολίδης
στίχοι(απόσπασμα): Τώρα ξέρω πάνω-κάτω γιατί αισθάνομαι άνω-κάτω Μια κατάσταση επανάσταση κι εσύ Τώρα είμ' εγώ για σένα με λόγια χιλιοειπωμένα Ό,τι γράφει, δε ξεγράφει στη ζωή Μια κατάσταση επανάσταση μαζί
είναι προφανές πως ο καλλιτέχνης εκφράζει τον αρχηγό του ΣΥΝ που πλέον ξέρει πάνω-κάτω τι παίζει με την πολιτική, τις συντροφικές μαχαιριές κ συμμαχίες, κ είναι έτοιμος για την επανάσταση (γιατί πρέπει ν' ακούει κ τις συνιστώσες). μιλάει κατ' ευθείαν στον ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ, "έφυγε το ραμολιμέντο, τώρα είμαι εγώ για 'σένα".
τελευταίο κουνελάκια κ προσωπικό μου αγαπημένο. θυμίζει κάτι από τίνα τέρνερ, αλλά αυτό ανήκει σ' άλλο ποστ (μάλλον κ σ' άλλο βλογκ, εμείς είμαστε κουλτουριάρηδες)
τίτλος τραγουδιού: υπάρχει ζωή. ερμηνεύτρια: Δέσποινα Βανδή
στίχοι(απόσπασμα): Κάτι αλλάζει, κάτι μ’ ανεβάζει, μόλις είδα στο παράθυρό μου μια καινούρια ελπίδα. Δε δακρύζω, να γελάω αρχίζω, παίρνω φόρα τη χαμένη αλήθεια ανακαλύπτω τώρα.
το πολιτικό μήνυμα και εδώ εμφανές. η δέσποινα ταυτίζεται με τη μέση ΠΑΣΟΚσού ελληνίδα νοικοκυρά, που την ώρα που καθαρίζει το τζάμι βλέπει την πράσινη ελπίδα να ανατέλει. η σχέση του "παίρνω φόρα" με το "πάμε" του παπανδρέου στο προεκλογικό του σποτάκι, προφανής
υπάρχει ζωή και μετά από σένα δε θ’ αφήσω στιγμή να χαθεί πια για μένα να χαθεί πια για μένα. Έναν ήλιο φορώ κι ένα αστέρι κρατάω Τώρα λάμπω κι εγώ, τώρα χαμογελάω τώρα χαμογελάω.
εδώ η ερμηνεύτρια-πολιτικοποιημένη νοικοκυρά, απευθύνεται στον πρωθυπουργό της Δεξιάς Κώστα Καραμανλή "υπάρχει ζωή μετά από σένα, ο γιώργος είπε πως θα μου χαρίσει τα χρέη στις τράπεζες". λίγο παρακάτω βλέπουμε πως η δέσποινα δεν έχει μεθύσει απ' τη δύναμη της αυτοδυναμίας, αλλά είναι υπέρ της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, αφού φοράει τον ήλιο κ κρατάει το αστέρι (μη το φαντάζεστε, είναι λίγο κιτς σαν εικόνα. μεταφορικά πάρτε το). ήλιος-αστέρι ελπίζω να καθαρίζει απ' τη μέσα πλευρά, μη στραβωθεί κ πέσει απ' τον τέταρτο, μόνο να μείνει ανάπηρη της έμεινε. στο τέλος ελπίδα, τώρα χαμογελάει, τώρα χαμογελάει.
έβλεπα στον ύπνο μου ότι με είχε βάλει ο πατέρας μου να πάω να πάρω την αδερφή μου -20χρονώ γαιδάρα- απ' τον παιδικό σταθμό. όμως εγώ ήθελα να πάω πρώτα κάπου αλλού κ χάθηκα, πήρα λάθος λεωφορείο. ανακάλυψα όμως πως οδηγός ήταν ο Λιάρος ο Ψηλός το Ποζέρι κ ησύχασα γιατί θα με πήγαινε αυτός όπου ήθελα. στο δρόμο έμπαινε σε κάτι στενά κ άφηνε επιδεικτικά το τιμόνι, το λεωφορείο χτυπούσε στις γωνίες των πολυκατοικιών κ εστριβε μόνο του -μαντέψτε γιατι τον λέγαμε Ποζέρι-. σταμάτησε κ ήμουν στον Έβρο, ακουγόταν ο μουεζίνης. είπα "αν είχα χρόνο θα πήγαινα στη Σαμοθράκη, στην τρίτη βάθρα του Φονιά, αλλά πρέπει να πάρω την αδερφή μου -20χρονώ γαιδάρα- απ' τον παιδικό σταθμό"
αγχώθηκα, ξύπνησα. κάπου απ' έξω ακουγόταν ο παπάς. ήμουν στη φάση συνειδητού - υποσυνείδητου κ σκεφτόμουν ένα: από πού ακούγεται ο παπάς; είναι μακρυά η εκκλησία δύο: η διαφορά παπά κ μουεζίνη είναι ότι ο πρώτος ψέλνει προσπαθώντας να ακούγεται σαν τον τραγουδιστή των χειμερινών κολυμβητών, κ ο δεύτερος σα γριά τρία: ίσως ήρθε καμιά γιαγιά εδώ κοντά, μπορεί να μου φτιάχνει καφέ πριν ξυπνάω το πρωί
όταν σηκώθηκα να ετοιμάζω καφέ, άνοιξα ραδιόφωνο, πειρατικός στα fm. έπαιζε Πανούση :-)
για τα βλαχάκια που δεν καταλαβαίνουν τ΄ αγγλικά μου, δέκα άνθρωποι που θα θελα να γνωρίσω. ο φίλος μπλογκόλιθος zlatko με κάλεσε να τους σκεφτώ κ να κάνω την σχετική παρουσίαση. μάζεψα καμιά ογδονταπενταριά, τι να κάνω είμαι κ πολύ κοινωνικός. εννοείται πως έβαλα κ πεθαμένους. βασικά από τους δέκα οι έξι είναι πεθαμένοι αλλά πες πως θα πάω στη βλαχοπούλου, υπάρχει κανα πρόβλημα; ένιγουέις, βάζω δέκα. αλλά θέλω να μάθω κ τους δικούς σας ναι? είτε στα σχόλια, είτε -καλύτερα- στο δικό σας μπλογκ, για να εξηγήσετε κ τους λόγους. άντε πάμε
1. Evo Morales. ο πρώτος ιθαγενής πρόεδρος της Βολιβίας. αριστερός, δυναμικός, αστείος, έχει φέρει τα πάνω κάτω στη Νότια Αμερική. είχα γράψει κατζαμάν έκθεση γι' αυτόν. θέλω να τον γνωρίσω, να πάμε για ποτά κ κόκα, να τον πείσω ν' αλλάξει χτένισμα κ να μη κάνει πολύ παρέα με τον Τσάβες
2. Shirley Manson. η τραγουδίστρια των garbage, το πιο καυλωτικό πλάσμα στην οικουμένη. σίρλει ξαναέλα στην ελλάδα, αυτή τη φορά δεν το χάνω για τίποτα, πλιζ μωρή, κι από μένα ότι θες, μέχρι κι αυτή τη μαλακία σειρά που έπαιξες -αλλά μη το ξανακάνεις παρακαλώ- θα δω.
3. Jan Saudek. ο αγαπημένος μου φωτογράφος. οπωσδήποτε πρέπει να τον γνωρίσω, να μου κάνει το πορτραίτο κ να μου μάθει πώς να το κάνω κ μόνος μου
4. Το παιδάκι με τις σακούλες. δε μάθαμε ποτέ ποιός είναι, μόνο ότι έχει τα μεγαλύτερα αρχίδια του κόσμου. ελπίζω πως είναι ζωντανός κ ασυμβίβαστος σε μια ελεύθερη χώρα
5. Μίλτος Σαχτούρης. φαντασιώνομαι έναν απογευματινό καφέ (ελληνικό εννοεί) κάτω από μια κληματαριά, να κλείνουμε τα μάτια κ να μου λέει τι βλέπει, πολύ ωραία! εδώ υπάρχει κ μικρή ιστορία, έχει κανα δυο χρόνια που πήγα να τσεκάρω κάτι στο ίντερνετ κ μαθαίνω πως έχει πεθάνει απ' το 2005. μα εγώ νόμιζα ότι ζούσε! κ πατάω κάτι κλάματα, κ μετά -φυσικά- κάτι γέλια, ωραίο μνημόσυνο, όχι;
6. Πηνελόπη Δέλτα. θα θελα να της πω πόσο συνέβαλε στην αγάπη μου για την ιστορία κ την πολιτική, να της πω ευχαριστώ κ τέτοια, κ να της δώσω κι ένα μπερντάκι που πήγε κι αυτοκτόνησε. χαλάρωσε μωρή, να λευτερωθήκαμε
7. Μαρία Αντουανέτα. έχω βίτσιο. θέλω να γνωρίσω την πιο διάσημη χαζή μπάι της Ιστορίας. επίσης θα θελα να ζήσω για λίγο τον απόλυτο πλούτο, τη χλιδή κ τα όργια των Βερσαλλιών. κ να ψωνίσω κ κανα ρουχαλάκι
8. Άννα Κομνηνη. βυζάντιο, πορφύρα, δολοπλοκίες, προδοσία, αίμα, σταυροφόροι, μμμμμ η αγαπημένη μου περίοδος. κ κάπου εκεί μέσα, η συγγραφή της Αλεξιάδος, ενός ιστορικού βιβλίου-σταθμού. βάλε κι ότι γεννήθηκε ακριβώς -ακριβώς όμως- 900 χρόνια πριν από 'μένα, θα 'χουμε πολλά να πούμε. τι σκατά πίνουν οι βυζαντινές πριγκίπισσες;
9. Πλωτίνος. μακάρι, μακάρι θέμου να βρεθούμε μια μέρα κ να μου καλύψει αυτά τα κενά στις Εννεάδες, γιατί τέτοιο στουρνάρι που 'μαι σιγά μην καταλάβω τίποτα από μόνος μου
10. Αλκιβιάδης. θέλει κι ερώτημα; το πιο κακό παιδί της ελληνικής ιστορίας, τεκνό κ σεξ μάνιακ. γουστάρω!
Αναρτήσεις
