αθήνα - δελχί

το μισό ταξίδι ήταν μια χαρά, η Qatar Airways εταιριάρα, δε θυμάμαι πόση ώρα κάναμε μέχρι τη Ντόχα αλλά στο αεροπλάνο ανακάλυψα πως ήταν απ' την άλλη μεριά της αραβικής, όχι όπως την είχα στο μυαλό μου. η Τζόρτζια μου 'χε πει ότι δεν κοιμάται σε αεροπλάνα οπότε προσπαθούσα να μείνω ξύπνιος αλλά κάθε τόσο που γυρνούσα να της πω κάτι μια χαρά κοιμόταν, έμεινα να παίζω αυτή την αραβική βερσιόν του bubble-bubble

στη ντόχα φυσούσε τόσο πολύ και τόσο καυτά, θέλαμε να γυρίσουμε αθήνα αλλά δε μας άφησαν. επίσης της τζώρτζια της έκανε πολύ αστεία μαλλιά. ψάχναμε να βρούμε ίντερνετ αλλά δεν έμπαινε, είχα στο μυαλό μου ότι θα κάνω τσεκίν (στο φόρσκουέρ) στο αεροδρόμιο και θα μαζέψω πόσους πόντους, ξενέρωσα πάρα πολύ. ούτε στο δελχί έκανα. είδαμε όμως μπούργκες, άραβες με αυτά τα άσπρα, τέτοια

τέλοσπάντων το δεύτερο μισό ήταν κάπως χάλια, το αεροπλάνο παλιό, είχε μόνο ινδούς και μας κοιτούσαν σα να περίμεναν κάτι από μας, τύπου είστε ευρωπαίοι κάντε κάτι περίεργο. είχαν βγάλει και τα παπούτσια τους μερικοί. γενικά τα βγάζουν εύκολα τα παπούτσια, το 'χω παρατηρήσει και εδώ, όχι μόνο στο αεροπλάνο. έπρεπε να συμπληρώσουμε και κάτι έγγραφα αλλά δε μας έδωσαν στυλό. για την ακρίβεια ο αεροσυνοδός που του ζητήσαμε στυλό, είπε ότι δεν υπάρχει στο αεροπλάνο στυλό. σε κάποια φάση μας πήρε και τις κουβέρτες, μόνο τις δικές μας

φτάσαμε στο δελχί, πολύ ωραίο αεροδρόμιο, είχε και κάτι δάχτυλα στους τοίχους, μας παρέλαβε ένας παππούλης και μας πήγε να συμπληρώσουμε το έγγραφο. τα συμπλήρωσα εγώ και είχα και τζετ λαγκ που σημαίνει ότι κάποια κουτάκια δεν τα συμπλήρωσα καθόλου, σε κάποια έγραψα (ή αντέγραψα απ' το διαβατήριο) λάθος στοιχεία και σε κάποια άλλα συμπλήρωσα τα δικά μου στοιχεία εκεί που έπρεπε να βάλω της τζώρτζια και τ' ανάποδο. πρέπει να μας πέρασαν για τελείως ηλίθιους. στο τέλος έδωσα στον παππού 3 ευρώ δηλαδή 200 ρουπίες, δεν ξέρω αν είναι πολλά αλλά δε νομίζω

η φίλη μου η δανάη μου έδωσε το κουνέλι της να το φιλοξενήσω. είναι άσπρο και πολύ γλυκούλι, το μισώ θανάσιμα. έχει καταχέσει όλο τον τόπο, προσπαθεί ν' ανέβει στο κρεβάτι, αφήνει τρίχα, γέμισε ροκανίδι το χαλί και τώρα που τα γράφω αυτά με κοιτάζει καχύποπτα. το λένε Φιντέλ.

σ' αυτό το σημείο μπερδεύομαι, δεν καταλαβαίνω πού στρέφει τα πυρά της η ειρωνεία

χθες βράδυ ονειρεύτηκα το μπλογκ μου

γεια σας, δεν ξέρω αν με διαβάζετε αλλά έγω θα τα πω γιατί χθες το βράδυ σας είδα στον ύπνο μου. όχι εσάς δηλαδή, το μπλογκ μου είδα και δεν θυμάμαι και το όνειρο. μη μου γράψει κανείς στα σχόλια "τι φορούσα" και λοιπά κλισέ, δεν είμαι σε φάση. έχω να γράψω καναδυο μήνες και πριν απο τους δυο μήνες άλλο τόσο κτλ, και δεν είναι μόνο επειδή έχω αυτές τις τρελές αλλαγές στη ζωή μου, αλλά κι επειδή βαρέθηκα το μπλόγκιν, δηλαδή δεν θα το βαριόμουνα, αλλά την καταβρήκα με το τουίτερ που είναι πιο βολικό και είναι περίπου σαν το μπλογκ που θα θελα να έχω, λίγα λόγια και καλά. τι καλά δηλαδή, μαλακίες γράφω. αλλά είναι καλά. ούτε που ξέρω σε τι φάση ήμουν όταν έγραψα κάτι προσωπικό εδω μέσα, ή σε τι φάση νομίζατε ότι ήμουν. τώρα όμως νιώθω κάπως γαμάτα. μετακόμισα στην αθήνα (από θεσσαλονίκη), βρήκα την καλύτερη δουλειά που έχω κάνει ως τώρα και ελπίζω να κρατήσει, ετοιμάζομαι να μπω στο καινούριο μου μικροσκοπικό σπίτι. τα ενοίκια στην αθήνα γαμιούνται κι ας το διάλο. αυτά. μπορεί να συνεχίσω να γράφω, μου λείψατε μερικοί. ο σκύλος, η δήμητρα, ο μάλερ, κι άλλοι. πριν είπα κάτι για σχόλια, μαλακίες έλεγα, έχω την εντύπωση ότι λείπω πολλά χρόνια στην αμερική και τώρα ξανάρθα στο χωριό και είναι ερημωμένο, έχετε πεθάνει όλοι και τέτοια. ελπίζω να ζείτε και να ζείτε καλά. θα κάνω και καμιά τσάρκα

plus

τώρα που το θυμήθηκα, δεν έχω βλογήσει τα γένια μου. χθες κυκλοφόρησε το τρίτο τεύχος αυτής της φοβερής περιοδικάρας στην οποία γράφω κι εγώ μαζί με άλλες προσωπικότητες της ελληνικής διανόησης. για την ώρα(;) κυκλοφορεί μόνο στην Αθήνα και δεν έχουμε και σάιτ, θα πρέπει να πω μια δυο κουβεντούλες στο διευθυντή, αλλιώς θα το κάνει η γιαγιά μου η Τασούλα που καημό το 'χει να διαβάσει το εγγόνι της. κατα τ' άλλα διθυραμβικές κριτικές. έδειξα το πρώτο τεύχος στη μάνα μου, το περιοδικό της άρεσε, το κείμενο μου όχι. με τον πατέρα μου παραλίγο να μαλώσουμε γιατί απαξιώνω τις πορείες και δεν δίνω μια ελπίδα για το μέλλον. του φου μια του αρέσει και μια όχι, και της τζο όχι. την άλλη βδομάδα θα με έχει στο εξώφυλλο, θα ποζάρω όπως η κοπέλα, κάπως πιο πρόστυχα και με πιο κοντό σορτσάκι.

τρεις μέρες μόνο. τρεισήμισι.

♥ φτιάξε μια ντοματοσαλάτα ♥ φαίνεται καλό παιδί. ο άλλος την κορόιδεψε ♥ δεν βρήκες την κατάλληλη; ♥ την έχεις πέσει σ' όλο το τουίτερ ♥ κάνω επίδειξη μνήμης ♥ τράβα με φωτογραφία την ώρα που φουσκώνω το λάστιχο ♥ γιατί η θάλασσα δεν έχει το γνωστό γαλαζοπράσινο της χρώμα; ♥ θα πάρουμε ρακέτες και θα χτυπάμε αυτούς που παίζουν ρακέτες ♥ με ποιόν θέλεις να πεθάνεις; ♥ η καλομοίρα με άγγιξε ♥ θα μου την πέσω στο τουίτερ ♥ ξέρω ότι νομίζεις πως είμαι έτοιμος να κάνω την επόμενη μαλακία ♥ μου 'στειλε κενό μήνυμα, θα απαντήσω ♥ το νερωμένο φυγείν αδύνατον ♥ πρέπει να 'γινε σεισμός, μου έπεσε το κρασί έξω απ' το ποτήρι ♥ δεν ενόχλησα κανέναν εγώ, έκανα τον εμετάκο μου ήσυχα ήσυχα ♥ λες απ' το κρασί να έβγαλα σπυριά στη γλώσσα; ♥ δεν βλέπω αστέρια να πέφτουν, λες επειδή έχω γυρισμένη πλάτη; ♥ είναι ή σατανιστές ή κολασμένοι ♥ μόνο αυτά έγραψες; τι χασκογελούσαμε τόσες ώρες; ♥ η Στελίτσα η Γεωργιάδου έκοψε τα μαλλιά της και έπαθε κατάθλιψη ♥ δεν πας να χέσεις σιγά-σιγά; ♥ φαντάζεστε να μεθύσω και να πάρω τηλέφωνο; ♥ γιατί τα μοντέλα σου πρέπει να δεινοπαθούν; ♥ πρέπει η σχέση μας να περάσει σε επόμενο επίπεδο γιατί δε την παλεύω ♥ πού πας εσύ; σκουπίσου πάνω μου ♥ τώρα αλήθεια δεν πεινάει κανείς; ♥ μη κρίνετε τον μάικλ τζάκσον ♥ με το freestyle μου ξεσήκωσα τον κόσμο ♥ πέρυσι ξερνούσα; ♥ έλα καθαρίζω το μπιτσμπάρ ♥ θα περιμένω μέχρι ν' ανοίξει ο φούρνος ♥ δε μπορούμε ♥ είμαστε τα κορίτσια της διπλανής πόρτας ♥ βγάλε με φωτογραφία να κατουράω ♥ ο δικός σου ήρθε μας γάμησε όλους κι έφυγε ♥ αγχώθηκα μήπως δεν προλάβω να χορέψω ♥ πάλι τσιτσιδώνεσαι εσύ; ♥ πήγες κι έδωσες το στρώμα στις μούντζες ♥ έβγαλα σπυρί στη μύτη. το βιώνω. ♥ καλησπέρα κυρία Στανίση ♥ θα δωρίσω τα παιδιά του στην Ελβετία ♥ μη μου ευχηθείς τίποτα, είμαι πλήρης ♥ μα δεν θέλεις αγάπη; ♥ στη γιορτή μου θα κάνω καρπουζοχαρά και θα γίνω σκατά ♥ THUN-DER σα να μπαίνει η άνοιξη ♥ ο παναγιώτης κάνει πάντα τα πιο θεαματικά ξεράσματα ♥ να κάτσουμε άλλη μια μέρα για να φάμε τα φαγητά ♥ δεν είμαι ρατσιστής, μόνο στους Σέρβους ♥ don't call my name Haralambo ♥

Stereosis on view 99 hours 2010

εναλλακτικά: πώς μπορούμε να γίνουμε φίλοι με όλο τον κόσμο
εναλλακτικά: μου λείπετε ηλίθια
εναλλακτικά: βρέχει και το κάνει χειρότερο


*οι δικές μου

πάσκα

σιχαίνομαι τις αυγουλήλες. φέτος δεν ήμουν σε τσερτσ-μουντ για την ανάσταση, είχαν έρθει κ κάτι θείοι που δε γούσταρα πολύ, η ξαδερφούλα μου έχει γίνει ένα γαιδούρι 11χρονών, έλεγε συνέχεια κακίες στην αδερφή μου, την είπα μαλακιστήρι κ ηρέμησε αλλά είχα νεύρα γενικά. είχε έρθει κ μια φίλη της αδερφής μου, πρώτη φορά βλέπω κορίτσι χίπστερ, γυαλιά μεγάλα, μαλλί αλλού κουρεμένο κοντό αλλού μακρύ, ρούχα χάλια, κολιέ-παπιόν, κομπλέ! οι γονείς μου μάλλον βαρέθηκαν τόσο πολύ να κάθονται κ να λένε κοινοτυπίες, μας σήκωσαν να πάμε εκκλησία κατά τις 1120, μη χάσουμε το κύρηγμα. η μάνα μας είχε πάρει λαμπάδες φουξ, διάλεξα αυτή που είχε κ λίγο μαύρο, σα καμμένη ήτανε, χάλια. μου έδωσαν κ αυγό μια βλακεία κ μισή αλλά είχε γερό κώλο. ο παπάς είχε ένα θέμα με τα φωτορυθμικά ανάψτε τα φώτα, σβήστε τα φώτα μας τα πρηξε κάπως, μόλις ακούστηκε χριστός ανέστη μια μπόχα από καμμένο μαλλί απλώθηκε στο προαύλιο, φιλιόμασταν με όλους παναγία μου δε τα μπορώ αυτά όταν δε θέλω, ευτυχώς ηταν η αδερφούλα μου που της είπα χριστός ανέστη κι απάντησε "με γεια" κ πέθανα στο γέλιο. επειτα τσουγκρίζαμε κ μου σπασαν τη μύτη, γυρνούσα κ φώναζα "κώλο κώλο" μέχρι που τον έσπασαν κι αυτόν κ ξενέρωσα πάλι. το τρομαχτικό ήταν όταν άρχισαν να ξεφλουδίζουν τα αυγά τους όλοι κ με πιασε αηδία, έφυγα γρήγορα γρήγορα. μετά τη μαγειρίτσα είχα βαρύνει τόσο πολύ, αλλά οι άλλοι θέλανε να χορέψουν σε ροκενρολάδικο, ο ντιτζέι έβαζε όλο τραγούδια που είχαν μέσα ουουυυυ κ μας άρεσε, κάναμε σα χαζά, πολύ ωραία ήτανε. την άλλη μέρα αρνιά κ κοκορέτσια για πρωινό, κ μετά μια ξαδερφη μου είχε κάνει ένα εκμέκ κανταίφι που δεν υπήρχε, έφαγα δυο μεγάλα κομμάτια κ το μισό της μάνας μου, εν τω μεταξύ είμαι κ μικρόσωμος σμολ φοράω, δεν χωρούσε το φαί λέμε, πήγα να σκάσω αλήθεια, καταπληκτικό ήτανε. το βράδι που βγήκα έξω είχα μια αηδία στο στομάχι, την έχω κ τώρα που ξύπνησα κ νιώθω πως δεν θέλω να ξαναφάω ποτέ.
κι έτσι τελείωσε ένα ακόμα πάσχααααα. κ του χρόνου!

σχολική παράσταση

Φαντάσου, φωτορυθμικά τρελά. Προβολείς εστιάζουν σε πρόσωπα για κλάσματα δευτερολέπτου. Πρόσωπα από γκοτζίλες, θεατές, πρόσωπα που προβάλλονται στην οθόνη. Νομίζεις πως βλέπεις αρχαίους βασιλιάδες-χασάπηδες, μεγάλους στρατηγούς, πατερούληδες: ρωμαίους, βυζαντινούς, οθωμανούς, κινέζους. Τα μεγάφωνα ανοιχτά στη διαπασών. Μια αντρική ανάσα.

Κάποτε ο άντρας αρχίζει να μιλά. Αργά, μέσα από το στόμα του, σχεδόν ψιθυριστά. Μα, καθώς η ένταση του ήχου είναι στο φουλ, σου τρυπάει τα αυτιά. Και γύρω τα φωτορυθμικά δαιμονισμένα.

Κάποιοι θεατές δεν μπορούν ν' αντέξουν και βάζουν τις παλάμες στ' αυτιά τους.

Τα σαράντα παλικάρια μην τα κλαις

από τη Λε-, από τη Λεβαδιά,

α, μην τα κλαις,

πάνε για να πατήσουνε την Ντροπό-,

μωρ' την Ντροπολιτσά.

Αχ, τα σαράντα παλικάρια μην τα κλαις

εκεί που πάνε να σκύψουν:

κάποια στιγμή θα τη μυρίσουν τη σάρκα των αμάχων

(ξέρεις, μ υ ρ ί ζ ε ι η σάρκα των αμάχων)

κι, επιτέλους, θα πεταχτούν στον δρόμο,

κατόπιν θα συναντηθούν με τον γνωστό γέροντα,

θα γίνει ο σούπερ δραματικός διάλογος:

– Πού πάτε παλικάρια,

πού πάτε ορέ, πού πάτε ορέ παιδιά;

– Πάμε για να πατήσουμε την Ντροπό-,

μωρ' την Ντροπολιτσά.

– Έλα και συ, ρε γέρο,

να πάμε για, να πάμε για κλεψιά .

– Δεν ημπορώ, παιδιά μου,

γιατί 'μαι γέ-, γιατί 'μαι γέροντας.

Μα ούτε και τον γέροντα να τον κλαις,

πριν από γέροντας ήταν νέος, ό,τι μπορούσε έκανε,

κατόπιν μεγάλωσε παιδιά, έγινε κι αυτός κυρίαρχος Λαός,

α, μην τον κλαις, σου λέω,

το κόψε-κόψε είναι διαχρονική υπόθεση του Λαού,

το κόψε-κόψε είναι μια σκυταλοδρομία δίχως τέλος,

ο ένας δίνει το χατζάρι στον άλλον,

(ω, ας το ξαναπούμε, τι σοφός που 'ναι ο Λαός,

προσκυνώ τη χάρη σου, Λαέ μου):

– Περάστε από τη στάνη

κι από τα πρό-, κι από τα πρόβατα

και πάρτε τον υιό μου

τον πιο μικρό-, τον πιο μικρότερο

που 'χει λαγού ποδάρια και τα λοιπά

και ξέρ' τα μονοπάτια απ' όλους πιο καλά.

Και θα σας βγάλει σβέλτα εις την Ντροπό-

μωρ' στην Ντροπολιτσά.

Κι έτσι ό λ ο ι θ α φ τ α σ ο υ ν σ τ η ν Ν τ ρ ο π ο λ ι τ σ ά ε γ κ α ί ρ ω ς,

κατόπιν αρχίζει να λάμπει-κόφτει το σπαθί,

μονομιάς η σπέσιαλ η ντουμπαλίτσα θα σηκωθεί,

θα φτάσει ίσαμε τον Ήλιο της Δικαιοσύνης –

γι αυτό σου λέω,

μην τα κλαις τα σαράντα τα παλικάρια

εκεί που παν να μπαγατέψουν,

νάτα πετιούνται αποξαρχής

κι αντρειεύουν και θεριέυουν

και καμακώνουν τα μωρά με κάποιο αρχαίο καμάκι,

με ποιήματα βγαλμένα απ' τα κόκαλα, με το ιερό αίμα κάποιου Κυρίου,

στην τελική

μ ε τ ο υ Λ α ο ύ τ ο γ ά λ α.

Να μην την κλαις, λοιπόν, τη Ρωμιοσύνη, φίλε,

κι ούτε την Τουρκοσύνη να την κλαις,

ούτε τη Γαλλοσύνη ούτε την Αγγλοσύνη ούτε καμιά.

Σαράντα παλικάρια ή τριακόσια

(ή και τριακόσια εκατομμύρια – μην κωλώνεις με τα νούμερα)

πάντοτε θα βρίσκονται

για να σηκώσουν την επόμενη την ντουμπαλίτσα.

Εδώ γίνεται σκοτάδι. Είτε όλα σβήσανε είτε έκλεισες τα μάτια σου τόσο γερά.

Μπήκα στο λεωφορείο κ ένα κοριτσάκι τριών-τεσσάρων τραγουδούσε το σαράντα παλικάρια. Θυμήθηκα το κόψε-κόψε του Θανάση Τριαρίδη, ενός απ' τους αγαπημένους μου συγγραφείς. απο κει κ το απόσπασμα

(αιμ μπακ μπίτσιιιιιιιιζ)

τελευταίο (αλλά μπορεί κ όχι)

το σπίτι μου έγινε μπουρδέλο πάλι. είμαι τσαπατσούλης, αναρχικός στη ζωή κ έτσι. κουλ. έχω κάτι χρωματιστά πόστιτσ πεταμένα στο πάτωμα εδώ κ κάτι (πολλές) μέρες. στο ένα γράφει κάτι στίχους, δεν έχει νόημα να τους πω. είναι όμορφα έτσι όπως φαίνονται. αλλά καθυστερώ. να φύγω απ' το σπίτι, γιατί πρέπει να ψάξω σε τρία δωμάτια για τα ρούχα μου. να πάω στην τράπεζα γιατί πρέπει να ψάξω να βρω την ταυτότητα ή το πάσο μου, ή ότιδήποτε. σα να σκάβω νιώθω

έβλεπα στον ύπνο μου όταν ήμουν μικρός ότι βρισκόμουν σ' έναν κατάλευκο λαβύρινθο κ με κυνηγούσαν μάγισσες. τις άκουγα που έρχονταν κ προσπαθούσα να τρέξω αλλά τα βήματα μου σα να κολλούσαν κ δε μπορούσα. ήταν σαν σε αργή κίνηση. το είδα πολλές φορές αυτό το όνειρο, συνέχεια

είδα κ εχθές το βράδι ένα. καθόμουν στην παραλία κ ερχόταν μπουρίνι. μια μαυρίλα τρελή, κ εγώ καθόμουν στην πολυθρόνα μου κ το κοιτούσα. ξύπνησα το πρωί κ δεν το θυμόμουν, το θυμήθηκα όταν πήγα να καθήσω στον υπολογιστή. δεν έχω καρέκλα γραφείου, πήρα μια πολυθρόνα θαλάσσης για μεγαλύτερη άνεση. έχει κ θήκη στο δεξί μπράτσο για τον καφέ

λοιπόν, το κλείνω το μπλογκ. μπορεί να το ξαναπιάσω κάποια στιγμή, το θέλω, μακάρι να μπορέσω. αλλά έχω να κάνω πολλά κ με πιάνω να το βλέπω σα βραχνά. δεν είναι ωραίο να κάνω ποστσ για να τα κάνω, ούτε για 'μένα ούτε για σας, για όποιον τέλοσπάντων μπαίνει που κ που να δει αν έχω γράψει κάτι

πρέπει να συμμαζέψω αυτό το γαμάτα γαμημένο σπίτι. γιατί τα πόστιτσ είναι όντως όμορφα, κ αυτό ειδικά που γράφει "te echo de menos" -νά το είπα αν κ δεν έχει πια σημασία- το ίδιο κ τα ρούχα τα χρωματιστά, κ τα βιβλία που βρίσκονται σε κάθε απίθανο σημείο κ εκπλήσεσαι ευχάριστά όταν βρίσκεις κάποιο εκεί που δεν το περιμένεις, αλλά ουσιαστικά είναι τσαπατσουλιές που με πάνε πίσω. πρέπει να τα σηκώσω απ΄το πάτωμα, να τα βάλω σε μια θέση σταθερή, να μαζέψω τα ρούχα μου τα βρακιά μου τα σκατά μου κ να τακτοποιήσω. μόνος μου

αυτά. ας πούμε στο επανιδείν

α για όσους δεν το ήξεραν, με λένε Θοδωρή

10 people i want to meet

για τα βλαχάκια που δεν καταλαβαίνουν τ΄ αγγλικά μου, δέκα άνθρωποι που θα θελα να γνωρίσω. ο φίλος μπλογκόλιθος zlatko με κάλεσε να τους σκεφτώ κ να κάνω την σχετική παρουσίαση. μάζεψα καμιά ογδονταπενταριά, τι να κάνω είμαι κ πολύ κοινωνικός. εννοείται πως έβαλα κ πεθαμένους. βασικά από τους δέκα οι έξι είναι πεθαμένοι αλλά πες πως θα πάω στη βλαχοπούλου, υπάρχει κανα πρόβλημα; ένιγουέις, βάζω δέκα. αλλά θέλω να μάθω κ τους δικούς σας ναι? είτε στα σχόλια, είτε -καλύτερα- στο δικό σας μπλογκ, για να εξηγήσετε κ τους λόγους. άντε πάμε

1. Evo Morales. ο πρώτος ιθαγενής πρόεδρος της Βολιβίας. αριστερός, δυναμικός, αστείος, έχει φέρει τα πάνω κάτω στη Νότια Αμερική. είχα γράψει κατζαμάν έκθεση γι' αυτόν. θέλω να τον γνωρίσω, να πάμε για ποτά κ κόκα, να τον πείσω ν' αλλάξει χτένισμα κ να μη κάνει πολύ παρέα με τον Τσάβες

2. Shirley Manson. η τραγουδίστρια των garbage, το πιο καυλωτικό πλάσμα στην οικουμένη. σίρλει ξαναέλα στην ελλάδα, αυτή τη φορά δεν το χάνω για τίποτα, πλιζ μωρή, κι από μένα ότι θες, μέχρι κι αυτή τη μαλακία σειρά που έπαιξες -αλλά μη το ξανακάνεις παρακαλώ- θα δω.



3. Jan Saudek. ο αγαπημένος μου φωτογράφος. οπωσδήποτε πρέπει να τον γνωρίσω, να μου κάνει το πορτραίτο κ να μου μάθει πώς να το κάνω κ μόνος μου

4. Το παιδάκι με τις σακούλες. δε μάθαμε ποτέ ποιός είναι, μόνο ότι έχει τα μεγαλύτερα αρχίδια του κόσμου. ελπίζω πως είναι ζωντανός κ ασυμβίβαστος σε μια ελεύθερη χώρα

5. Μίλτος Σαχτούρης. φαντασιώνομαι έναν απογευματινό καφέ (ελληνικό εννοεί) κάτω από μια κληματαριά, να κλείνουμε τα μάτια κ να μου λέει τι βλέπει, πολύ ωραία! εδώ υπάρχει κ μικρή ιστορία, έχει κανα δυο χρόνια που πήγα να τσεκάρω κάτι στο ίντερνετ κ μαθαίνω πως έχει πεθάνει απ' το 2005. μα εγώ νόμιζα ότι ζούσε! κ πατάω κάτι κλάματα, κ μετά -φυσικά- κάτι γέλια, ωραίο μνημόσυνο, όχι;

6. Πηνελόπη Δέλτα. θα θελα να της πω πόσο συνέβαλε στην αγάπη μου για την ιστορία κ την πολιτική, να της πω ευχαριστώ κ τέτοια, κ να της δώσω κι ένα μπερντάκι που πήγε κι αυτοκτόνησε. χαλάρωσε μωρή, να λευτερωθήκαμε

7. Μαρία Αντουανέτα. έχω βίτσιο. θέλω να γνωρίσω την πιο διάσημη χαζή μπάι της Ιστορίας. επίσης θα θελα να ζήσω για λίγο τον απόλυτο πλούτο, τη χλιδή κ τα όργια των Βερσαλλιών. κ να ψωνίσω κ κανα ρουχαλάκι

8. Άννα Κομνηνη. βυζάντιο, πορφύρα, δολοπλοκίες, προδοσία, αίμα, σταυροφόροι, μμμμμ η αγαπημένη μου περίοδος. κ κάπου εκεί μέσα, η συγγραφή της Αλεξιάδος, ενός ιστορικού βιβλίου-σταθμού. βάλε κι ότι γεννήθηκε ακριβώς -ακριβώς όμως- 900 χρόνια πριν από 'μένα, θα 'χουμε πολλά να πούμε. τι σκατά πίνουν οι βυζαντινές πριγκίπισσες;

9. Πλωτίνος. μακάρι, μακάρι θέμου να βρεθούμε μια μέρα κ να μου καλύψει αυτά τα κενά στις Εννεάδες, γιατί τέτοιο στουρνάρι που 'μαι σιγά μην καταλάβω τίποτα από μόνος μου

10. Αλκιβιάδης. θέλει κι ερώτημα; το πιο κακό παιδί της ελληνικής ιστορίας, τεκνό κ σεξ μάνιακ. γουστάρω!

περιμένω τους δικούς σας ε!

κουνελοσκόπηση "πώς σας φαίνεται η καινούρια εμφάνιση του βλογκ?"

το καταπληκτικό αυτό βλογκ ολοκλήρωσε την πρώτη του δημοσκόπηση. μετά απο αυτή τη μαζική συμμετοχή, *εννοεί* πως θα ακολουθήσουν κι άλλες. πρέπει να πω πως τίποτα σ' αυτή δεν ήταν τυχαίο. όλες οι επιλογές έγιναν με τη βοήθεια κ πάνω στο έργο επιστημόνων την ψυχολογίας, του μάρκετινγκ κ της στατιστικής

οι επιλογές που υπήρχαν ήταν οι εξής:
1. ένα αριστούργημα σύχρονης τέχνης
2. χρόνια είχα να κλάψω από συγκίνηση, σ' ευχαριστώ
3. το όγδοο θαύμα του κόσμου
4. και τώρα μπορώ να πεθάνω

αναλύοντας λοιπόν τα αποτελέσματα, βλέπουμε πως οι περισσότεροι από το πλήθος των αναγνωστών είναι άνθρωποι μ' ευαισθησίες, που έκλαψαν μόλις αντίκρισαν τη νέα εμφάνιση του αγαπημένου τους βλογκ. στα σχόλια βλέπουμε πως την απάντηση αυτή έδωσαν όχι μόνο γυναίκες αλλά κ άντρες, πράγμα που αποδεικνύει τη δημοφιλία του βλογκ στο γκέι κ το μπάι κοινό. τέλος, οι ψυχολόγοι μας διακρίνουν κάποια ενοχικά σύνδρομα, κόμπλεξ κατωτερότητας κ ψυχαναγκασμό στην εμμονή τους να ευχαριστούν τον βλόγκερ γι' αυτή τη μπούρδα.

δεύτερο τάργκετ γρουπ, πατριώτες-χίστορι φρικς. βλέποντας τον Παρθενώνα κ την Αγια Σοφιά να μη κερδίζουν μια θέση στα σύχρονα θαύματα του κόσμου, έχουν αναπτύξει αυτό το πράγμα που αναγάγουν ότι -ελληνικό- τους αρέσει, σε έργο οικουμενικής σημασίας. έτσι τους είναι πιο εύκολο να υποστηρίζουν τις θεωρίες συνωμοσιολογίας του τύπου όλοι είναι κατά τωνΕλλήνων, τα μεγάλα συμφέροντα μας φοβούνται κτλ

η επόμενη πιο δημοφιλής απάντηση είναι το "τώρα μπορώ να πεθάνω". άνθρωποι του περιθωρίου, δυστυχισμένα παιδικά χρόνια, τάσεις αυτοκτονίας, η άννα βίσση, πολλοί οι λόγοι που οδήγησαν τα άτομα αυτά σε μια τέτοια απόφαση. ελπίζω η πρόθεση τους να μη πραγματοποιηθεί, θα χάσω κ αναγνώστες

μόλις το 13% συνέδεσαν την εμφάνιση του βλογκ με τη σύγχρονη τέχνη. τους ευχαριστώ πολύ. είναι άνθρωποι την ποιότητας κ της καλλιέργειας, διαβάζουν σκεφτικοί κ προβληματισμένοι αυτές τις γραμμές, χαιδεύοντας το πηγούνι τους. οι υπόλοιποι είστε βλαχάκια.


αύριο θα επανέλθω με καινούρια έγκυρη δημοσκόπηση, πρέπει να σκεφτώ ένα θέμα πρώτα. :-)

με γεια μας

παραμερίζοντας τους φρικτούς πόνους, το αίμα κ την ταλαιπώρια μου, για άλλη μία φορά φροντίζω για 'σένα φίλε/φίλη κουνελάκη.

έπειτα από ένα χρόνο κ κάτι μέρες ύπαρξης, μετά απ' το μήνυμα που έδωσε το πανελλήνιο για αλλαγή κ εξέλιξη, το καταπληκτικό αυτό βλογκ αλλάζει, δεν βουλιάζει.

απολαύστε λοιπόν για μία τελευταία φορά το παλιό μας τεμπλέιτ

απολαύστε καλέ!

κ θαυμάστε το ολοκαίνουριο κ παντέλειο δημιούργημα μου (εχμμμ... φίλε ζλάτκο σε υπερευχαριστώ)

χρειάζονται κάποια πραγματάκια ακόμα βέβαια, αλλά έχει πάει τέσσερις κ πονάει ο κώλος μου έτσι όπως κάθομαι (κανονικά) στην καρέκλα του γραφείου. από αύριο θα το ξαναπιάσω

κανονίστε να μην ψηφίσετε στη δημοσκόπηση κ να με κάνετε ρεζίλι...

edit: με την καινούρια φωτό καλύτερα δεν είναι?

edit2: χαμηλά κάτω, ατάκες που μάζεψα απ' τα σχόλια σας, για να βλέπει ο κόσμος τι περνάω (ή τι περνάτε)...

χρονίσαμε

βλέπω το καλεντάρι, 5 του μηνός. ξέχασα τα γενέθλια του βλογκ, στις 3. ένας χρόνος!

θυμάμαι που σκεφτόμουν πώς να το φτιάξω. στην αρχή ήθελα κάτι κουλτουρέ, να μη λέω πολλά. ήθελα να δίνω ειδήσεις μόνο με φωτογραφίες κ βίντεο (δεν ήξερα κ αν μπορούσα να ανεβάζω ο άσχετος). έπειτα -ορθώς- σκέφτηκα πως αφού δε μπορώ να μη μιλάω στην "έξω" ζωή, αποκλείεται να το καταφέρω στην ιντερνετική

έπειτα σκεφτόμουν να κάνω κάτι πιο θεατρικό, κάτι σαν παππούδες του μάπετ σόου που θα σχολιάζουν τους πάντες, αυτό δε μου έχει φύγει τελείως, παίζει ακόμα σαν σενάριο

στο τέλος κατέληξα στο πιο εύκολο: να γράφω όπως μιλάω ακριβώς. τα αυτοκτονιάρικα κουνέλια τα είχα στο μυαλό μου απ' την αρχή, μου άρεσε σαν όνομα κ σαν κόμικ. οπότε να: bunny suicides.

έλεγα πως θα βαρεθώ, μα δε βαρέθηκα, ένας χρόνος ρε παιδιά! 150 ποστάκια, ένας σωρός άτομα που γνώρισα μέσω της οθόνης αλλά κι εκτός αυτής, κ ένα πολύ ανακουφιστικό ξεφούσκωμα.

άντε κ του χρόνου

το χάσαμε το κορμί

το βλογκ πενθεί

ευχαριστούμε τον πάνωσΚ για την ειλικρινή συμπαράσταση

καινούριο ποστ

εδώ

ποστ κυρίες κ κύριοι!

ναι καλά βλέπετε, καινούριο!

μια βδομάδα έχω να γράψω κ έχουν σπάσει τα τηλέφωνα, γέμισαν τα μέιλμπόξιζ μου, δημιουργήθηκαν γρουπς στο φεισμπουκ, ο λαζόπουλος έκανε έκτακτη εκπομπή, ο εφραίμ έσπασε τη νηστεία του.

βρίσκομαι σε περίοδο εκπτώσεων. δε μου κάνει κλικ τίποτα, είμαι θύμα της εμπνευστικής κρίσης. ας είναι καλά ο null που μου έκανε πρόσκληση σε ένα μπλογκοπαίχνιδο, μπας κ ξεκουνηθώ καθόλου. για να δούμε, το παιχνιδάκι λέγεται 5 pet peeves, όχι πως ήξερα τι σημαίνει, αλλά για να μη ρωτήσω κ με πάρουν για κανα βλάχο το 'ψαξα. είναι αυτά τα "μικρά" πραγματάκια που μας εκνευρίζουν πολύ. γεροπαραξενιές αλλιώς. νομίζω πως το 'χω ξαναπαίξει αυτό το παιχνιδάκι, αλλά *εννοεί* πως έχω να πω κι άλλα. για να δούμε.

1. όταν είμαστε στο τραπέζι, κ μου παίρνουν το ψωμί ή τη χαρτοπετσέτα. γενικά είμαι καλόβολος άνθρωπος, αλήθεια, δηλαδή ρώτησε με, κ θα σου δώσω κ την καρέκλα μου, δε με πειράζει καθόλου! αλλά ποτέ. ποτέ μη μου πάρεις το κωλόψωμο χωρίς να με ρωτήσεις, θα σου 'ρθει πιρούνι στα μάτια. είναι η τελευταία αιτία που σκοτώθηκα με τον πατέρα μου, οι φίλοι μου εκπαιδεύτηκαν κ συνήθως αυτός το κάνει. μαζί με την αδερφή μου, με τη δικαιολογία "γιατί πρέπει να σου φύγει". εγώ ξέρω πως το κάνουν για να με πικάρουν, αλλά πάντα ψαρώνω.

2. το προσωπικό των starbucks κ το υπερκούλ στιλάκι τους. κανονικά έπρεπε να πάει μαζί με αστεία ιστορία-εμπειρία (plus ρεζίλι), αλλά βιάζομαι πολύ, αν δεν φύγω σε 20' θ' αργήσω. είναι ρε παιδί μου αυτή η αμερικανική οικιότητα, σε ρωτάνε το όνομα σου στο ταμείο, κάνουν αυτές τις κουλ κινήσεις σαν παρουσιαστές του MAD, εκνευρίζομαι. βέβαια τα παιδιά δεν φταίνε σε τίποτα, ίσα-ίσα, φαντάσου να ξυπνάς στις 7το πρωί κ να πρέπει να το παίζεις κ τρεντοφιλικό τυπάκι. ένιγουέις.

3. "θα δούμε". γιατί όταν ο κόσμος δεν θέλει να κάνει κάτι που του ζητάς αλλά ούτε να τον πρήξεις κιόλας, σου πετάει αυτή την ατάκα; πες ρε φίλε, όχι! θα επιμείνω πόσο; 2ώρες; 3; στο τέλος θα καταλάβω(;).

4. μπουφάν στο κρεβάτι. αυτή τη στιγμή πάνω στο κρεβάτι μου βρίσκονται τα βιβλία των ισπανικών, μερικά κόμιξ, πολλά ρούχα(μερικά άπλυτα), πολλά βρακιά(κυρίως άπλυτα), μία πετσέτα μπάνιου, ένα πιάτο (με το μεσημεριανό μου), μια παλαιστινιακή μαντίλα, ο παλαιοκώστας κ ο θυσαυρός του αλή πασά. διαβάσατε να υπάρχει κανένα μπουφάν; όχι. τα μπουφάν στην κρεμάστρα. όχι στο κρεβάτι.

κ αφού ο καλεστής μου έχει μόνο 4, το αφήνω έτσι κ εγώ. επίσης με τη σειρά μου, δεν καλώ κανένα. κ α ν έ ν α! έστω κι αν αυτό σημαίνει την αρχή του τέλους, έστω κι αν προοικονομώ τις τελευταίες λέξεις που θα ειπωθούν για 'μένα:

- τα 'μαθες; αυτό που βρωμούσε τόσες μέρες ήταν ο γέρος απ' τον πρώτο.
- έμενε γέρος στον πρώτο;
- έλα μωρέ, αυτός που έφτυνε!
- α. καλά. θεόσχωρέστονα.

μάκια.

στο άλλο

η σημερινή μέρα φίλοι μου, ήταν μία από εκείνες που σε κάποια στιγμή ανύποπτη σηκώνεις το κεφάλι (λίγο, πολύ λίγο πριν το αυχενικό) και λες φωναχτά: "θεούλη μου; γιατί δεν είμαι ψάρι;".

και όμως, δεν ροχαλίζω στο κρεβατάκι μου, και όμως δεν κάνω τους τελευταίους 100 βραδινούς κοιλιακούς μου(στα διάλα ρε που δε με πιστεύεις κιόλας, α στα διάλα!).

είμαι εδώ, και σαν συνεπής βλόγκερ προωθώ το άλλο, το ομαδικό μας. γιατί ψυχούλα έχει κ αυτό, τι να κάνουμε;

κ επειδή μπορεί να αντέγραψα το τελευταίο θέμα κ έτσι να το πήρα το 10 στο "διαφήμιση κ μάρκετινγκ", εγώ όμως το 10 μου θα το τιμήσω. πάρτε μια τζούρα:

"Δύο μαρτυρικές ώρες σε πολυτελές καφέ με πιάνο,
πολλοί μακροσκελείς μονόλογοι για χελώνες, eurovision κ τα ποσοστά αυτοκτονιών στον αρκτικό κύκλο,
ένα παθιασμένο εγκώμιο για την Άννα Βίσση,
πολύ κρύο,
και ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!"

έχω κ μπάνερ, αμέ!

τι να πω γι' αυτό το παιδί...

πρώτα κάνει μπλογκ χωρίς να μας το πει...

μετά μας λέει πως ντεπότανε γιατί είναι λέει μπλιαχ κ θέλει να το αλλάξει τώρα... :ΡΡΡ

μετά με κάνει έκπληξη κ μου φτιάχνει αυτό:

φχαριστώ μπρο μου!

αγάπη!

το κατοστό!

100 ολόκληρα ποστάκια κουνελάκια μου, επετειακό το σημερινό!

ξεκίνησα απ' αυτό στις αρχές του καλοκαιριού, κ λέω να το συνεχίσω λίγο ακόμα. επειδή με ξέρω το λέω. κάποτε αναπόφευκτα θα βαρεθώ, θα κολλήσω με κάτι άλλο, ελπίζω τουλάχιστόν να είναι καλύτερο. περνάω καλά όμως.

κατ'αρχάς γράφω αυτά που δεν λέω στους φίλους μου γιατί είτε δεν τους ενδιαφέρουν, είτε είναι άσχετα, ή ανούσια, ή ξεχνάω.

έπειτα "γνώρισα" άτομα που αν κ δεν πιστεύω πως θα συναντήσω ποτέ από κοντά, αρχίζω κ "συνηθίζω" στην καθημερινότητα μου. κ τους συμπαθώ, κ ψιλονοιάζομαι κιόλας.

κ γελάω, κ μαθαίνω. μια χαρά. κ σκέψου, όλα αυτά, μέσα σε πόσους μήνες, εφτά-οχτώ;

αυτά με τα πράγματα που πήρα εγώ μέχρι τώρα. τι πήρε το μέσο κουνελάκι που μπήκε στο μπλογκ όμως; κ βασικά... γιατί μπήκε ένιγουει;

analytics: ωραίο εργαλείο. για να δούμε..... keywords ....

(γι' αυτούς που δεν ξέρουν, το analytics είναι προγραμματάκι της google που σου δίνει στοιχεία για το πόσοι μπήκαν στη σελίδα σου, από ποια πόλη ή χώρα, πόσο έμειναν, τι είδαν,τι πάτησαν στην αναζήτηση του google κ βγήκαν σε αυτή κα. εμείς θα δούμε το τελευταίο.)

έχουμε κ λέμε:
πολιτικές αναζητήσεις. έπαιξαν πολύ τα
καταληψησ σχολήσ θεάτρου
salonikοpoly
εισβολή στη νετ
κούνελος κκε(;)
όραμα κ αξία δημοκρατία ομπάμα

μουσικές αναζητήσεις.
kate nash
ευριδίκη
carotone (εδώ το nenyaki, έφτιαξε κ τη δική μουμέρα, σμουτσ!)
τονίνο
macaco
macy grey
mor ve otesi
ένα νερό κυρα βαγγελιώ σε mp3
λάμπω jumbo
συγκρότημα σέλασ

ζωοφιλικές/οικολογικές αναζητήσεις.
kunelakia
εξημέρωση κουνελιών
κουνέλι οικόσιτο βίντεο
κουνέλι τρώει τα παιδιά του (ο χριστός κι η παναγία!!!!!!!)
κουνούπι
kounoupi
ξύλινα σπιτάκια κουνελιών

φωτογραφικές αναζητήσεις.
ανεμοβλογιά φωτογραφία
κουνέλι φωτο
κουνούπι φωτο
φώτο χριστουγέννων
φωτογραφίες από ερμού σπασμένα μαγαζιά

γεωγραφικές/ανθρωπογεωγραφικές αναζητήσεις.
μπανταλμπούρ (ο τύπος πρέπει να ήθελε τόσο απελπισμένα πληροφορίες )
τρόπος ζωής-νορβηγία

χριστιανικές αναζητήσεις.
προφητείες
αισιοδοξία-αγάπη-ελπίδα
περιβόλι παναγιασ
περιβόλι παναγίασ

ρατσιστικές αναζητήσεις.
the worms ολοκαύτωμα
εβραίοι
πως βρέθηκαν οι μαύροι στην αμερική

καταναλωτικές αναζητήσεις.
ανθοσυνθέσεις
mafalda-μαγαζιά
σκούτερ
σόπινγκ θέραπι

φιλοσοφικές αναζητήσεις.
gamata
γαματος
μαλάκας
μου αρέσουν τα παζλ

εκπαιδευτικές αναζητήσεις.
agria tsonta
binteo agries tsontes
κορκολής τσόντα
οι σφαίρες πετάνε σαν χαλάζι ταινία
(πιο ενημερωμένος πλέον) οι σφαίρες πέφτουν χαλάζι τσόντα

τέλος, οι αγαπημένες μου...
συμβουλευτικές αναζητήσεις, ή αλλιώς "αγαπητή μαίρη, σου γράφω..."
ερωτευμένος
κρίση ηλικίας
σύνδρομο στέρησης
βήμα βήμα ένας σωστός γάμος (ελπίζω να βοήθησα)
κλάμα χριστούγεννα
πρήξιμο από κουνούπι
πώς βάζω ρόλει στα μαλλιά
πώς λύνω πρωτοβάθμια εξίσωση;
πως να ελκύω
τι να κάνεις τα χριστούγεννα του 2008
το αγαπώ τόσο πολύ που έχω πάθει σύνδρομο στέρησης
χαλίλ γκιμπράν για το γάμο
(προφανώς δεν βρήκε αυτό που ήθελε, οπότε) χαλίλ γκιμπράν αυτοκτονία
πώς βάζω φωτο σε ένα post γαμάτο;


δεν ξέρω κατα πόσο πήραν αυτό που ήθελαν, τι ναπω... προσπάθησα.
άντε να τα χιλιάσω κ τέτοια.

υγ: έβαλα λινκς μόνο στα παλιότερα ποστάκια, για να θυμούνται οι παλιοί κ να μαθαίνουν οι νεότεροι. ανοίξτε κανένα, μια ώρα παλεύω!

μη δίνετε σημασία σ' αυτό το ποστ

κάνω δοκιμή, να δω πως θα μου το εμφανίσει. θα βάλω της παναγιάς τα μάτια.

εικόνες...

για το ανδρικό κοινό...

για το γυναικείο κοινό...
(φαντάζομαι προσέξατε *και* το πολιτικό υπονοούμενο)

κάτι μπάι

βιντεάκι...

μια τζούρα πολιτική...

λίγο κείμενο: μούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλε

μούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλε
μούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούgodμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλε
μούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεblessμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλε
μούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεCtrlμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλε
μούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεCμούμπλεμούμπλεμούμπλε
μούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεμούμπλεCtrlVμούμπλεμούμπλε

έτοιμο το πιασάρικο δοκιμαστικό ποστάκι!

για να δούμε, αν έχω πάλι θέμα με τη γραμματοσειρά θα τα σπάσω όλα!


edit: πέτυχε!

edit2:

για τη georgia