ωραίο δέντρο

το πόσο διασκεδάζω το πλωτό χριστουγεννιάτικο δέντρο της θεσσαλονίκης δε μπορώ να το περιγράψω. πήγα και το 'δα από κοντά, μπήκε κατευθείαν στην καρδιά μου. το παρακάτω βίντεο το έχω δει περίπου 500 φορές.

ο άνθρωπος του μέλλοντος

οι (δικές μου) είκοσι καλύτερες ταινιάρες της δεκαετίας που περνάει

20. finding Nemo - 2003
19. cast away - 2000
18. persepolis - 2007
17. v for Vendetta - 2005
16. borat - 2006
15. eternal sunshine of the spotless mind - 2004
14. closer - 2004
13. dogville - 2003
12. die welle - 2008
11. spirited away - 2001
10. the lord of the rings - 2001
09. billy elliot - 2000
08. amelie - 2001
07. la mala educacion - 2004
06. sin city - 2005
05. old boy - 2003
04. crouching tiger hidden dragon (τίγρης & δράκος) - 2000
03. requiem for a dream - 2001
02. κυνόδοντας - 2009
01. vals im bashir - 2008

ευχαριστούμε seagasing για τη γαμηστερότατη ψηφοφορία!

Χρυσός Κούνελος 2010

και τώρα η στιγμή που όλοι περιμέναμε. όπως κάθε χρόνο, θα δώσουμε το βραβείο Χρυσός Κούνελος στην καλύτερη ταινία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. το βραβείο-θεσμός, εχέγκυο ποιότητας του Φεστιβάλ, του μπλογκ μας κ της μπλογκόσφαιρας γενικότερα.
μπορείτε να δείτε τις περσινές υποψήφιες ταινίες εδώ, όπως κ αυτές που ήταν υποψήφιες για Χρυσό Hypnosedon που φέτος δεν θα 'χουμε, γιατί δεν είδα καμία τόσο χάλια. ξεκινάμε αντίστροφα, κ προσοχή γιατί έχει σπόιλερςςς:

5. Soul Kitchen. Fatih Akin, Γερμανία 2009
τον Fatih Akin τον ξέρουμε, δεν θυμάμαι από πού. ήρθε κ με τους ηθοποιούς του κ την είδαν μαζί μας, μου θύμισαν λίγο την παρέα μου έτσι όπως έκαναν σαν ηλίθια. η ταινία είναι μια ωραία προς το γαμάτη κωμωδία. είναι ο Ζήνος (ή Ζίνος;), Έλληνας της Γερμανίας, που έχει αυτό το χάλια εστιατόριο. ο αδερφός του βγαίνει απ' τη φυλακή. το γκομενάκι του φεύγει για Κίνα κ προσλαμβάνει (αυτός, όχι το γκομενάκι) καινούριο μάγειρα. έπειτα το μαγαζί γίνεται τρελά γαμάτο, ο μάγειρας βάζει κάτι στο φαί κ πηδιούνται όλοι, ένας φίλος-φίδι το κερδίζει στα χαρτιά αλλά μετά ο Ζήνος παθαίνει λουμπάγκο κ το παίρνει πίσω

4. Νοσφεράτου, το φάντασμα της νύχτας (Nosferatu-Phantom der Nacht). Werner Herzog, Γερμανία 1978
κ τον Herzog τον ξέρουμε. παρακαλούσα να μη βαρεθώ, κ να μην έχει ζόμπι από κείνα που περπατάνε σαν ξεβιδωμένα με τα χέρια μπροστά, γιατί χέζομαι πάνω μου. το στόρι λίγο-πολύ γνωστό: είναι αυτός ο φτωχός κ τίμιος υπαλληλάκος που τον στέλνει το αφεντικό του στα κατσάβραχα να αναλάβει μια υπόθεση για τον Κόμη Ντράκιουλα. ο Κόμης είναι κάπως σάικο κ κάπως γκέι θα έλεγα (κακάσχημος, δεν έχει καμιά ελπίδα), του ρουφάει λίγο αίμα, τον κλειδώνει μέσα κι αυτός μπαίνει σ' ένα φέρετρο κ φεύγει. πηγαίνει καρφί στη γυναίκα του υπαλληλάκου, όμως αυτή τον βλέπει μπροστά της ξαφνικά κ παθαίνει ταράκουλο. στο μεταξύ ο υπαλληλάκος αφού πέφτει απ' το κάστρο κ σκοτώνεται το ζώον, παίρνει ένα άλογο κ φτάνει κι αυτός στο σπίτι του, αλλά πλέον είναι μισοζόμπι. στο τέλος η γυναίκα του καλεί το Νοσφεράτου σπίτι για να την φάει. αρχίζει αυτός να πίνει αίμα, όμως ξεχάστηκε κ έμεινε μέχρι το ξημέρωμα. τον χτυπάει ο ήλιος κ πάρτον κάτω. έπειτα έρχεται ο γιατρός κ του χώνει ένα παλούκι στην καρδιά. η γυναίκα του υπαλληλάκου πεθαίνει κι ο υπαλληλάκος βρικολακιάζει
να πω πως είναι μια ταινία με χάλια φωτογραφία (δεν θα ξεχάσω το πλάνο με το μισό άλογο) κ βαρετή μουσική, ενώ κάποιες φορές ήταν κ κάπως γελοίο, όλο το σινεμά είχαμε γαμηθεί στο γέλιο. σε σχέση όμως με τον Δράκουλα του Κόπολα που είναι μια απ' τις αγαπημένες μου ταινίες, ήταν απείρως πιο ατμοσφαιρικό. επίσης ο Νοσφεράτος όλα τα λεφτά, καταπληκτικός ηθοποιός. φανταστείτε μέσα στην κακασχήμια του, έβγαζε απίστευτη έκφραση. να το δείτε, αξίζει

3. Όνειρο χειμωνιάτικης νύχτας (San zimske noci). Goran Paskaljevic, Σερβία-Μαυροβούνιο 2004
Ο Paskaljevic ήταν η αποκάλυψη του φετινού Φεστιβάλ. η παρέα μου είδε 5, εγώ άλλες 3 κ ήταν εξαιρετικές όλες. η μουσική, οι χαρακτήρες, τα πάντα. στη συγκεκριμένη ταινία ένας κύριος ο Λαζάρ, βγαίνει απ' τη φυλακή (είχε σκοτώσει τον κολλητό του) κ επιστρέφει στο σπίτι του. η μάνα του έχει πεθάνει, κι αυτό έχει περάσει στα χέρια μιας προσφυγίνας κ του αυτιστικού κοριτσιού της, Γιοβάνα. ο Λαζάρ -που στην αρχή φαίνεται εντελώς μαλάκας αλλά δεν είναι- δένεται μαζί τους, προσπαθεί να γιατρέψει τη μικρή, κ ερωτεύεται τη μάνα. στο τέλος πεθαίνουν, κ μένει η μικρή να βολοδέρνει στα χωράφια

2. Μητέρα (Madeo) Bong Joon-ho, Νότια Κορέα 2009
ται. νι . α. ρα. ταινιάρα ταινιάρα ταινιάρα ταινιάρα. είναι αυτό το παιδάκι το αμέα, που κατηγορείται για το φόνο μιας κοπελίτσας (μεταξύ μας, μεγάλο πουτανάκι). η μάνα του η φουκαριάρα πάει να το σώσει κάνοντας τον σέρλοκ χολμς κ μπλέκει σε διάφορα. έχει την πιο υπεροχότερη αρχή κ το πιο υπεροχότερο τέλος που είδα σ' αυτο το φεστιβάλ, καταπληκτική μουσική, φοβερή η ερμηνία της μάνας αλλά κ του γιου (που απ' ότι βλέπω στην Κορέα είναι μεγάλος σταρ κ έχει κάνει καμιά 80αριά διαφημίσεις η μία πιο γελοία από την άλλη, κ δεν του φαινότανε)





και..... ο Χρυσός Κούνελος πάει...............................................................

1. Το γάλα της θλίψης (La teta asustada) Claudia Llosa, Ισπανία, Περού 2009
η Φάουστα γεννήθηκε σε εποχές δύσκολες κ η μάνα της τη γέμισε φόβο για τα πάντα. τέτοιο φόβο, ώστε πήγε κ έβαλε μια πατάτα στο μουνί της, σε περίπτωση που πάει κάποιος να τη βιάσει. η πατάτα έχει βγάλει ρίζες (τις οποίες η Φάουστα κόβει επιμελώς, δεν είναι καμιά βρωμιάρα η Φάουστα), έχει μολύνει τη μήτρα της μια αηδία. επίσης παθαίνει κάτι κρίσεις λιποθυμίας, κ όποτε ταράζεται τρέχει αίμα απ' τη μύτη της. όταν η μάνα της πεθαίνει, αναγκάζεται να δουλέψει κ να βγει στον κόσμο, προκειμένου να βγάλει χρήματα για να τη θάψει. δύσκολο. τα τραγούδια αυτής της ταινίας είναι πραγματικά υπέροχα. δεν έχουν μουσική, μόνο λόγια από τη σπασμένη παιδική φωνή της Φάουστα. μια από τις πιο πρωτότυπες ταινίες που έχω δει, μεγάλο μπράβο, ευχαριστώ κ τέτοια

του χρόνου πάλι.

φου κου θου αγάπη μου

η φωτό, ενός φίλου μου στο fb, του την έκλεψα

πάει κ αυτό το φεστιβάαααλ... είχα σημειώσει 26 ταινίες, τελικά είδα 21, νταξ, δεν είναι χάλια.
έχουμε πει πως ο νοέμβρης είναι ο αγαπημένος μου μήνας, κ φαντάσου ούτε γενέθλια έχω ούτε τίποτα. Φέτος ήταν ξεχωριστό το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για τρεις λόγους ένα έκλεισε 50 χρόνια! δύο είχε τόσο καλό καιρό! τρία απουσίαζαν οι περισσότεροι έλληνες σκηνοθέτες!

γι' αυτό το τελευταίο, όλοι είπαν τη μαλακία τους, θα πω κι εγώ τη δικιά μου μιας κ το θυμήθηκα. οι σκηνοθέτες της ομίχλης δεν θα πρεπε να λείπουν απ' το Φεστιβάλ. πρώτον γιατί θα έκπροσωπούσαν καλύτερα τους εαυτούς τους αν ήταν εκεί. δεύτερον γιατί το Φεστιβάλ δεν είναι υπεύθυνο για τον τρόπο που αντιμετωπίζονται απ' τις κυβερνήσεις διαχρονικά. όμως ας πούμε πως οκ, η καλύτερη λύση είναι η αποχή τους, κ δεν παίρνουν μέρος. η "εβδομάδα ελληνικού κινηματογράφου" λίγες μέρες πριν το Φεστιβάλ ήταν απαραίτητη; τότε έπρεπε να προβάλουν τις ταινίες τους;
κι έρχονται μετά άλλοι οχτώ -νομίζω- σκηνοθέτες κ μπερδεύουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα συμμετέχοντας στο Φεστιβάλ. ρε μεγάλε! όσο κι αν δε συμφωνείς με τους υπόλοιπους, για τα προβλήματα του κλάδου σου παλεύουν, τι τους τη σπας; εγώ πάντως δεν πήγα σε καμία ελληνική (αμέ)

κατα τ' άλλα μια χαρά, κ παράλληλες εκδηλώσεις είδαμε, κ βιάιπίζ (ο γερουλάνος είναι ακόμα πιο όμορφος από κοντά), κ το κομμάτι μας ως bookcrossers το κάναμε, κ όλα τα λεφτά σε ταξί χαλάσαμε, γνωρίσαμε κ κόσμο. το κλασικό φουκουθού που αγαπάμε (οπωσδήποτε όχι για τιμή του εισιτηρίου βέβαια).

"mosquito"η καλύτερη ταινία καταστροφής όλων των εποχών

Πάργα, Ελλάδα 2010. τα κουνούπια αποφασίζουν να κατακτήσουν τον πλανήτη. αρχίζουν να τσιμπάνε κόσμο κ να μεταδίδουν αυτόν τον ιό που κάνει τους ανθρώπους να ξύνονται μέχρι θανάτου (υπέροχες σπλάτερ σκηνές με τύπους σε δρόμους κ δημόσιες υπηρεσίες να γδέρνονται με τα ίδια τους τα νύχια, να βγάζουν τα μάτια τους κτλ). ένα-ένα τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα του πλανήτη παραλύουν (πλάνα ανατίναξης πύργου του άιφελ, τεράστιας κουνουπικής σημαίας που καλύπτει το μπιγκ μπεν, τρύπας στο θόλο του λευκού οίκου απ' όπου μπαίνουν κουνούπια, τσιμπημάτων στον πωπό μουσουλμάνων την ώρα που προσεύχονται στη μέκκα -ευχάριστη κρυφορατσιστική νότα- μαζικών χαρακίρι στο τόκιο). όλα είναι έτοιμα για το τελικό χτύπημα. η ταυτόχρονη καταστροφή των φραγμάτων κ των αποχετεύσεων, θα μετατρέψουν τον πλανήτη σ' έναν απέραντο βάλτο μουαχαχαχαχαχα (σατανικά γέλια κουνουπιών).
όμως ένας άνδρας δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του λέξη. ένας άνδρας που το προηγούμενο καλοκαίρι είχε επισκεφτεί την κουνουποφωλιά στην Πάργα κ έγινε πειραματόζωο για πέντε ολόκληρες μέρες αποκτώντας ανοσία στα τσιμπήματα. ούτε η μαμά του! τον πασαλείβει με αντικουνουπικά, αντιισταμινικά, αντιβιώσεις, ταμπλέτες λιωμένες στο μπλέντερ (σκηνή καταδίωξης σ' εκείνη την κατηφόρα του σαν φρανσίσκο. το τραμ καταστρέφεται εννοείται). ο άνδρας -κάπου 1.83 (κλέβουμε κ λίγο), λεπτός, μελαχρινός, όχι πολύ μαλλί, αξύριστος, καλό γκόμενάκι γενικά- διψάει για εκδίκηση. φοράει τη μπλούζα με τα αχλαδάκια κ πηγαίνει πίσω στην κουνουποφωλιά. είναι πολύ γαμάτος. απελευθερώνει το ραλούκι, τη γάτα του που του άφησε η καλή του λίγο πριν τσιμπηθεί απ' τα κουνούπια (συγκινητικό φλασ-μπακ ασπρόμαυρο). το ραλούκι (που φυσικά έχει κι αυτό ανοσία, εξαιτίας μιας πτώσης απ' τον τέταρτο που είχε όταν ήταν γατάκι) γαμάει κ δέρνει όλη τη φρουρά, όσο ο άνδρας με τις απίστευτες χακερικές του γνώσεις, δίνει μια κλοτσιά κ καταστρέφει το σύστημα που θα ανατίναζε τα φράγματα (κ τις αποχετεύσεις). ταυτόχρονα ένας νέος επιστήμονας ανακαλύπτει το αντίδοτο για τον ιό κ η μπάγιερ (γκρίζα διαφήμιση, θέλει χορηγούς η ταινία) αποφασίζει να ψεκάσει δωρεάν με αουτάν κ βλακείες τις εστίες των κουνουπιών. τα κουνούπια πεθαίνουν όλα. όλα όμως, όλα. πλάνο με το άγαλμα της ελευθερίας που κρατάει ένα εντομοαπωθητικό σπρέι. FIN

(καλή η πάργα, αλλά με γ@μησαν. μέτρησα 32 τσιμπήματα στο αριστερό μου πόδι κ δεν συνέχισα το μέτρημα. έχουμε πει πως έχω θέμα με τα κουνούπια εδώ)

alice in wonderland - tim burton

κ θέμου, κάνε να περάσει γλήγορα ο καιρός, να πάω να δω την ταινιάρα του μάστερ μπάρτον..












πέρασε;











are we there yet?






ε;

prison (gimme a) break

ολοκληρώσαμε κ το πρίζον. επιτέλους. ε π ι τ έ λ ο υ ς

πρώτος κύκλος: γαμάτος

δεύτερος κύκλος: γαμάτος

τρίτος κύκλος: γαμάτος

τέταρτος κύκλος: φτάνει, βαριέμαι, έλεος, σας παρακαλώ σταματήστε να κυνηγιέστε.

ήταν λίγο κρίμα, ένιωθα άσχημα να βλέπω τον κόσμο να τρέχει από δω κι από κει, το gameboy να αλλάζει συνέχεια χέρια, οι πρωταγωνιστές να ιδρωκοπάνε, αυτοκίνητα να ανατινάζονται, κατάδικοι να δραπετεύουν, να πέφτουν οι νεκροί σα τις μύγες, αίματα, κακό, κ εμείς να λέμε για τα γκομενικά μας. το κουράσανε πάρα πολύ τα παιδιά. άσε που ο σκόφιλντ πάχυνε κ έκανε προγούλι, χάλια. κ μάλλον για να μη φαίνεται πολύ τον ντύνανε με μακρυές φαρδιές μπλούζες τον άνθρωπο, μαιάμι, καλοκαίρι μήνα! ένιγουέις

να 'ναι καλά τα παιδιά που κάναν τη μετάφραση κ μας έδιναν μια αφορμή να το συνεχίσουμε. σα να καταλάβαμε πως κάτι παίζει όταν είδαμε το Μπάροουζ (ο ορισμός του βλάκα άγαρμπου μονοκόματου μαντράχαλου) να ανακοινώνει στον Σκόφιλντ πως

"η Σάρα πήγε στη Σαντορίνη".
στην αρχή σιωπή. -ρε συ, τι είπε; [όλα τα γέλια του κόσμου]

κ το συνέχισαν τα παιδιά, μ' άρεσε που είχαν άποψη στο θέμα κ τους χαρακτήρες,

στο σενάριο (αυτό πολύ το ευχαριστήθηκα)

άτσα κ πολιτικό μήνυμα!

ε στο τέλος μας τα κάναν λίγο φουπ κι αυτοί, βαρέθηκα να βγάλω άλλες φωτό. πάντως κάτι μου λέει πως αν ακολουθούσαν την ίδια τακτική κ οι σεναριογράφοι, ατάκα κ κουτσομπολιό, μια χαρά θα βγαζαν κ πέμπτο κύκλο.

talantis films

πάω να κάνω μια γυροβολιά στα μπλογκς, κ πέφτω πάνω στoν MAD κ το χταποδάκι του, που είναι υποψήφιο για Όσκαρ στην κατηγορία best animated short. πολύ ωραίο, πολύ αγαπησιάρικο, πολύ ελληνικό, δείτε το!

η εταιρία που το έφτιαξε λέγεται talantis, είναι γαλλική κ ιδρύθηκε το 1998.
λοιπόν, επιβάλλονται τα βιντεάκια: Lionel, burning safari, ap 2000, Tom the cat(πεθαίνω), jungle jail.
στο you-tube θα βρείτε τα άπειρα, έχω κατακαεί βραδιάτικα, καληνύχτα!

χρυσό hypnosedon 2008!

επιστρέφω στο φεστιβάλ για να δώσω άλλο ένα βραβείο, στην πιο βαρετή ταινία του αιώνα.
ευτυχώς δεν ήταν πολλές οι κοψοφλεβίστικες, πεντάδα δηλαδή δε βγαίνει, οπότε οι υποψήφιες είναι 3.
πάμε πάλι ανάποδα:

1. Πώς τα βλέπω εγώ (the way i see things) ΗΠΑ
ένας λοξός, βρίσκει κάτι άλλους λοξούς κ γίνεται μοντέλο.
την ταινία την παρουσίασε ένας κύριος του φεστιβάλ, είπε τα καλύτερα, μάλιστα είχε έρθει κ ο δημιουργός της ταινίας ο οπόιος είχε μια φάτσα τρελά συμπαθητική κ δήλωσε κάτι σε "it's a pleasure.....thank you....see you". όταν είπα δημιουργός εξήγησα τι εννοώ; δημιουργός. σενάριο, σκηνοθεσία, πρωταγωνιστικός ρόλος, μοντάζ, ήχος, παραγωγή. καταλαβαίνετε.
αρχίζει η ταινία κ με το πρώτο πλάνο σκουντιόμαστε με τον zlatko. παπάρα μυρίζει...
όμως... ΤΙ ΠΑΠΑΡΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ!!! τεράστια! τα πάντα ήταν άσχημα, τα πάντα! κ είχα ένα θέμα με τις ερωτικές σκηνές του. μου φάνηκε πως μπήκαν περισσότερο για να γίνει πιο .... να προκαλέσει. δεν ήταν πρόστυχες, ήταν... κάπως, δεν ξέρω.

2. Η χαρά του να σε κλέβουν (the pleasure of being robbed) ΗΠΑ
άλλη μία ταινιάρα απ' τον ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο.
είναι ένα τσογλανάκι κ κλέβει. πάει μέχρι τη βοστώνη κ γυρίζει πίσω.
μέχρι εκεί είδα. προσπάθησα να κοιμηθώ γιατί ήθελα να βγώ το βράδι. δυστυχώς χωρίς επιτυχία, καθώς ο ηλίθιος, είχα αποκοιμηθεί στην προηγούμενη ταινία που ήταν κ πολύ καλή μάλιστα(τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη). σε κάποια φάση είπα α στα διάλα, πάω να τον πάρω σπίτι. είχα κ να βγω το βράδι.





κ τώρα η στιγμή που όλοι περιμέναμε .........................................






and the Golden Hypnosedon goes to ........................ (φαντάζομαι μαντεύετε)





















(καθυστερεί λίγο δεν ξέρω γιατί)



































τα












ζώα






μου















αργά


















3. Liverpool Αργεντινή-Ολλανδία
πρώτα θα πω για το καλό που είχε. η φωτογραφία.
θα μου πείτε, τουλάχιστόν αυτό είχε κ ένα καλό, τα άλλα δεν είχαν τίποτες, γιατί σε αυτό ο χρυσός χυπνοστεντόνης; είναι καθαρά υποκειμενικό. κατ' αρχάς ήταν επιλογή της κριτικού κινηματογράφου dragongrrrr. αυτό από μόνο του αποτελεί εγγύηση για καλή ταινία. περίμενα πολλά, καταλαβαίνετε. έπειτα, ήταν η πρώτη μέρα του φεστιβάλ, κ η πρώτη μου ταινία. περίμενα πολλά καταλαβαίνετε. σχόλασα λίγη ώρα πριν την έναρξη, κ έπρεπε να τρέξω από την καμάρα στο λιμάνι για να προλάβω. έτρεξα λοιπόν. έχω χρόνια να τρέξω έτσι στην πόλη. κ κουβαλούσα κ τα βιβλία. περίμενα πολλά καταλαβαίνετε. μπαίνω λοιπόν στην αίθουσα κ κάθομαι ανάμεσα στους μπλογκόλιθους zlatko κ mafalda, που νομίζω πως κάνουμε ιδανικό τρίο για θάψιμο ταινιών! ο κουτσογιαννόπουλος-dragongrrrr δεν ήρθε. αυτό είναι που μας καίει.
κ η ταινία ξεκινάει. κ ξεκινάει... κ ξεκινάει....

ο πρώτος διάλογος(-como estas?-bien y tu? -tirando) ακούστηκε μετά το πρώτο 10λεπτο. ο δεύτερος κανα 25λεπτο μετά. χαρακτηριστικά θα πω πως κάπου στη μέση κ παραπάνω της ταινίας, γυρνάει ο zlatko κ μου λέει, "καλά, ισπανικά μιλάνε;"
είδαμε τον πρωταγωνιστή να ανοίγει το συρτάρι, να το κλείνει, να μαζεύει το σίδερο από το πάτωμα, να πίνει, να πίνει, να πίνει, να τρώει (όλα σε πραγματικό χρόνο), να κοιμάται... είδαμε την πρωταγωνίστρια (σε κάποια φάση ο πρώτος έφυγε) να ταίζει τα κουνέλια, να παίζει με το μπρελόκ....
γενικά πάντως περάσαμε καλά. πετάχτηκαν οι ατάκες (πχ¨θα κάνουμε εξάσκηση κ στα ισπανικά μας" ρε θυμήστε μου κ καμιά άλλη), ενώ αγαπημένο κεφάλαιο της ζωής μας πλέον, είναι οι τρόποι που θα εκδικηθούμε τον ανδρεαδάκη-dragongrrrr.

μπορείτε να συμμετέχετε κ εσείς! τώρα, μπορείτε κ εσείς αγαπημένα μου κουνελάκια να προτείνετε την ιδανική τιμωρία! η πιο κίνκι κερδίζει ένα μπρελόκ "LIVERPOOL"!

χρυσός κούνελος 2008

πάει κ το φεστιβάλ, με τις υγείες μας, άντε κ του χρόνου.
μετά από καμιά εικοσαριά ταινίες, ένας μικρός απολογισμός απαιτείται.

γενικά φέτος δεν κοιμήθηκα πολύ, μόνο κανα-δυο φορές λόγω κούρασης, κ μία επίτηδες.
οι περισσότερες ταινίες που είδα ήταν μέτριες προς το καλό, 2-3 ανυπόφορες, μερικές καλές, κ μία που τα 'σπασε κανονικότατα, μια χαρά δηλαδη.

αρχίζω με τις καλές, γιατί (άσχετο) είμαι πολύ αισιόδοξος, βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο κτλ κτλ. μάλιστα, φέτος θα απονείμω για πρώτη φορά, τον Χρυσό Κούνελο στην καλύτερη ταινιάρα όλων των εποχών.

πάμε αντίστροφα:

5. Disco Ormene (Ο εύθυμος Μπάρι κ οι ντισκοσκώληκες). Δανία-Γερμανία
κινούμενα σχέδια, σχεδόν παιδικό, ξεκαρδιστικό. το ολύμπιον είχε γεμίσει με πιτσιρίκια που γελούσαν, τσίριζαν, έκλαιγαν, έτρωγαν, έχεζαν κ έτρεχαν, κ τις μαμάδες τους. κ εμάς. πολύ ωραίο χιούμορ, τα παιδάκια μάλλον δεν κατάλαβαν τα gay υπονοούμενα της ταινίας, μάλλον ούτε κ οι μαμάδες. πολύ καλή!

4. Teza. Αιθιοπία
πολύ καλή, πολύ στενάχωρη, πολύ διδακτική. το μειονέκτημα της ήταν η μεγάλη της διάρκεια που μας κούρασε, κατα τ' άλλα όμως από τις καλύτερες που είδα φέτος.

3. Stella (με λένε Στέλλα). Γαλλία
ωραία ταινιούλα, για την παιδική ηλικία, την προβληματική -εννοείται-. η δωδεκάχρονη πρωταγωνίστρια έδινε μαθήματα υποκριτικής. πραγματικά ΤΡΟΜΕΡΗ ερμηνία.

2. Dikoye Polye (Αγριο λιβάδι). Ρωσία
Το ξέρω, θα με βρίσει όποιος την είδε. σκηνοθεσία μέτρια. φωτογραφία μέτρια. σενάριο μέτριο, κάπως αστείο. οι πρωταγωνιστές, εντάξει καλοί. η υπόθεση: στη μέση της στέπας, μένει ένας γιατρός. κ γιατρεύει. αυτή η ταινία δεν ξέρω γιατί μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ. ίσως ήταν το ότι δεν πέθαινε κανένας, όλοι είχαν τον απέθαντο, αυτό το αισιόδοξο που είχε. μάλλον ήθελα να δω κάτι ευχάριστο. μα δεν ήταν καν τόσο ευχάριστη, δεν ξέρω! το θέμα είναι πως θα την ξανάβλεπα άνετα, δεν θα την πρότεινα πουθενά βέβαια, αλλά ναι ρε, ήταν γαμηστερή ωχού!




and the Golden Bunny goes tooooooooooooooooooooooooo...............................................

1. Vals im Bashir (βαλς με τονΜπασίρ). Ισραήλ-Γαλλία-Γερμανία
animation. η ταινιάρα του αιώνα, στο τελευταίο δεκάλεπτο έλεγα από μέσα μου "τελείωνε, δε γίνεται να συνεχίσεις, δε χωράω άλλο" , "ας μην καταλάβουν ότι κλαίω" , "ξαναγύρνα στο ανιμέισον μπάσταρδε" κ άλλα τέτοια. μία απ' τις δυνατότερες ταινίες που έχω δει, την κατατάσω δίπλα στο Κουρδιστό Πορτοκάλι, το Forrest Gump, τον Τιτανικ..εεεεεεεεε.... το Requiem for a dream κ τις υπόλοιπες θεϊλες. πραγματικά δείτε την, να κ το καταπληκτικό site.

φυσικά θα επανέλθω με τις χειρότερες, χεχεχεχε.....

Λογική της πλάκας project: film watching

πριν κάτι μέρες o zlatko είχε μια πολύ ωραία ιδέα. θα βλέπαμε μια ταινία την ίδια χρονική περίοδο, κ θα τη σχολιάζαμε "διαμπλογκικά". Διαλέξαμε την the visitor, η μέρα έφτασε, την είδαμε (έχω πει ότι δε μπορώ να βλέπω ταινίες μόνος μου;), κ ήρθε η ώρα το προτζεκτάκι να ολοκληρωθεί. έχουμε κ λέμε...


"Υπόθεση: Ένας χήρος καθηγητής κολεγίου ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσει ένα συνέδριο και βρίσκει ένα νεαρό ζευγάρι, που αποδεικνύονται παράνομοι μετανάστες, να ζούνε στο διαμέρισμά του."

η ταινία αφορούσε τη ζωή των αόρατων ανθρώπων, αυτών που προσπερνάμε κάνοντας -στην καλύτερη περίπτωση- πως δεν προσέξαμε την παρουσία τους. το θέμα ήταν από μόνο του πιασάρικο, στην παρέα μας τουλάχιστον, αφού γενικά είμαστε πολύ κοινωνικώς προβληματιζόμενα άτομα κ δεν έχουμε αφήσει γκαλά για γκαλά που να μην έχουμε τρέξει.

όπως ήταν αναμενόμενο, μου άρεσε κ τη συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους.
οι χαρακτήρες αληθοφανείς, καταστάσεις δύσκολες, χωρίς όμως δραματικές εξάρσεις που θα έκαναν υπερβολική την ταινία. το "δέσιμο" της μουσικής σε όλο το κόνσεπτ, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, ειδικά για 'μένα που τελευταία τρελαίνομαι για τα κρουστά, όπως κ έκπληξη ήταν ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Walter, κ η "μετάλλαξη" του από βαρετό, σνομπ, ατάλαντο μαλάκα, σε άνθρωπο παθιασμένο κ ευαίσθητο.

οι ηθοποιοί ήταν έξοχοι. ειδικά ο Richard Jenkins (Walter) κ η Hiam Abbass (Μouna). επίσης η Abbass είναι μια πολύ όμορφη γυναίκα!

δεν θα γράψω αναλυτικά για το τέλος, για να μην κάνω σπόιλερ σ' αυτούς που θα θελήσουν να τη δουν, μα δε μου άρεσε. δηλαδή για την ταινία ήταν καλό, μάλλον το ιδανικό, απλά εγώ έχω ένα θέμα. τέλοσπάντων , θα το γράψω στα σχόλια, για να μην υπάρχει κενό. οπότε να ξέρετε, αυτοί που δεν την είδαν, μην διαβάσετε τα σχόλια!

βαθμολογία... ας πούμε 3στα5, που σημαίνει, μου άρεσε, μα δεν θα την ξανάβλεπα.

zlatko, ευχαριστούμε για την φανταστική σου ιδέα! περιμένω την επόμενη ταινία..!

musical day!

εχθές ήταν αυτό! το βράδυ σινεμά στο ολοκαίνουριο mama mia (πάνω σε τραγούδια των abba) που ήταν πάααρα πολύ καλό. εντελώς χαζοχαρούμενο, κ λίγο gay θα έλεγα, το διασκέδασα αφάνταστα! είπανε κ ένα απ' τα αγαπημένα μου τραγούδια, το dancing queen, το οποίο δίνω εδώ, αλλά με τη μορφή που το πρωτογνώρισα, δηλαδή αυτή των raining pleasure για την ταινία hardcore.



η δεύτερη ταινιάρα ήταν το κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό across the universe . μακάρι να μπορούσα να σας επιβάλω να το δείτε. θα κάνω μια προσπάθεια πάντως. δείτε το! πλασμένο πάνω σε τραγούδια των beatles, τους οποίους δεν εκτιμούσα κ πολύ η αλήθεια είναι, μα λέω να γίνω φαν τώρα! εδώ θα δείτε το i want you ένα πολύ ωραίο κομμάτι -που εγώ δεν ήξερα- με τραγικά απίστευτη στιγμάρα το σημείο που λένε "she's so heavy!" (για σένα δαφνούλα!) ..



φτάνει όμως τώρα με τα musicals, τον άλλο μήνα πάλι!