stereosis 99 ώρες - εγώ

κατακόμβες

φιλοξένησα μια κοπέλα απ' τη Φινλανδία για κάποιες μέρες, οπότε όλη η εβδομάδα ήταν αφιερωμένη στα σουβλάκια, τον φραπέ κ την γρικ χοσπιτάλιτη γενικότερα. δεν ήθελε τραβήγματα σε μουσεία, μόνο στον Λευκό Πύργο κ τον Άγιο Δημήτριο

ήταν γύρω στις δέκα το βράδυ όταν αποφασίσαμε να πάμε, έστω να τον δούμε απ' έξω. ανέλπιστα είδαμε φως. πρώτα γυρίσαμε όλη την πάνω αίθουσα του ναού, της έκανε εντύπωση το ότι δε μπορούσε να μπει στο ιερό επειδή είναι γυναίκα, το ότι υπάρχει ένα "πτώμα" μέσα στην εκκλησία, κ μάλιστα ακριβώς δίπλα παγκάρι

πήγαμε να κατέβουμε στις κατακόμβες. στην πόρτα έγραφε πως η είσοδος επιτρέπεται σε τουρίστες μόνο μέχρι τις οχτώμιση αν δεν κάνω λάθος, μα κατεβήκαμε τα σκαλιά. από κάτω ακουγόταν ψαλμωδίες, την προειδοποίησα πως θα μας διώξουν όταν μας δουν

μπήκαμε στον κυρίως χώρο κ αυτό που αντίκρησα δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. διάσπαρτοι στους διαδρόμους, κάπου 50 άνθρωποι σε πλήρη έκσταση. μια ηλικιωμένη με λυμένα μαλλιά κάτασπρα, ένας άνδρας με το πρόσωπο προς τον τοίχο, κάποιος να κλαίει χωρίς να βάζει τα χέρια στα μάτια να κρυφτεί. σε ένα μικρό "κιόσκι" ιερείς έψελναν. διασχίσαμε τους διαδρόμους προσπαθώντας να βρούμε ένα μέρος λιγότερο φορτισμένο, φύγαμε με τις αισθήσεις μας τεταμένες

δεν ήξερα ότι υπάρχει ακόμα αυτή η μυσταγωγική ατμόσφαιρα σε ορθόδοξα τελετουργικά, ούτε πως υπάρχουν άτομα που να δίνονται τόσο απόλυτα στο θεό τους. ήταν πολύ δυνατό.

πέρασα πολύ ωραία σαν παιδί, πίστευα στον Χριστό, όπως όλα τα παιδάκια. ίσως κάπως πιο δογματικά. θυμάμαι μια φορά που παίζαμε με χώματα κ πέρασε ένας παπάς, όλα τα παιδιά έρτεξαν να του φιλήσουν το χέρι, εκτός από 'μένα, για να μην τον λερώσω. κ στην εκκλησία φιλούσα την άκρη της κορνίζας, γιατί δεν ήμουν άξιος να φιλήσω τον άγιο

προς τα 13 μου μ' έπιασε η άρνηση που πιάνει όλους τους έφηβους, μόνο που ήταν πάλι πιο έντονη σε 'μένα. όταν μας πήγαιναν στην εκκλησία με το σχολείο, σχεδίαζα το κάψιμο της, τα "έβλεπα" όλα με λεπτομέρειες. κ σκεφτόμουν επίτηδες προστυχιές για να "μολύνω" τον χώρο. το πάσχα πριν καταπιώ την κοινωνία, έβριζα μέσα μου αισχρά, κ κρυφά σκόρπιζα στο δρόμο το αντίδωρο. ήταν η χειρότερη περίοδος της ζωής μου

δεν είχε περάσει μεγάλο διάστημα από τότε που άρχισα να αισθάνομαι καλά με τον εαυτό μου. θυμάμαι δυο-τρία τυχαία σκηνικά που κάπου στη δευτέρα λυκείου με οδήγησαν στο να αρχίσω να πιστεύω πάλι. όχι στον χριστιανισμό, σε μια ανώτερη δύναμη που νοιάζεται. ότι πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι δηλαδή, μόνο που εγώ κ πάλι έπεσα με τα μούτρα. μιλούσα στο θεό συνέχεια. προσευχόμουν για οτιδήποτε. ευχαριστούσα για τα πάντα, για κάθε καλό που μου χάριζε. όχι δυνατά, εσωτερικό ήταν όλο. κ έπειτα η πιο δραματική στιγμή της ζωής μου, απ' όπου ξεκίνησα να αναζητώ απαντήσεις. κ να τις βρίσκω σιγά-σιγά. πιστεύω.

καθένας έχει τις κατακόμβες του κ τις κρύβει καλά. κάποιος ζει εκεί μέσα, είτε μια θολή ανώτερη Δύναμη, είτε κάτι πιο συγκεκριμένο. ίσως η Ανθρώπινη δύναμη. ή η δύναμη της συντροφιάς που σου προσφέρει ένα κουκλάκι χωμένο στην τσάντα σου*.

έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε; είναι κάτι που σου το εμφυτεύει η κοινωνία ανοιχτά ή υπογείως, αμέσως μόλις γεννηθείς; γιατί πίστεψε ο πρώτος θρήσκος; είναι μέσα μας; θυμάται η ψυχή μας; νόμιζα πως τα είχα λύσει, μέχρι που είδα τα μάτια εκείνων των ανθρώπων.



* με διαβάζεις ακόμα; πρέπει να βγεις από 'κει μέσα. πάρε το χρόνο σου μα ανέβαινε. άσε Το να ηρεμήσει, βγες έξω κ ΔΕΣ

"τον αράπη κι αν τον πλύνεις" κ άλλες γνωστές παροιμίες

σκατούλες. διαβάζω σήμερα πως η Χίλαρη ζητάει περισσότερες κυρώσεις στο Ιράν "ωστέ να αλλάξει συμπεριφορά το καθεστώς". πράγματι τον τελευταίο μήνα βλέπουμε να γίνεται το σώσε εκεί κάτω, κι εγώ πιστεύω πως πρέπει να κάνουμε κι εμείς κάτι γι' αυτό. μπράβο Χίλαρη. μόνο που τα δυο μέτρα κ δύο σταθμά βρωμοκοπάνε παλιά(;) αποικιοκρατική πολιτική, που πίστευα πως θα ξεπεραστεί σε ένα βαθμό. το λέω γιατί η συνέχεια της δήλωσης, είναι πως για την άλλη άκρη του κόσμου την Ονδούρα, όπου πραξικοπηματίες γαμάνε κ δέρνουν τον κοσμάκη, η καλή μας κερατού εύχεται "πολιτική λύση για αυτό το ατυχές επεισόδιο".

σα να λέμε ας κάνουμε ένα απελευθερωτικό μποϊκοτάζ ή ξερωγώ στο Ιράν, κ να δούμε τι έχουν να μας προσφέρουν τα φαντάρια στην Ονδούρα για να πάρουμε πιο ξεκάθαρη θέση.

όποιος μου πει "στάλεγαγώ" τον παίρνει.

99 ώρες

μόλις μπήκα σπίτι. είχα πάει για αφισοκόλληση κ μετά στη σχολή μου της φωτογραφίας, φτιάναμε την έκθεση. υπαίθρια, θα κρατήσει 99ώρες > 4μέρες, κ θα είναι πολύ γαμάτη. όποιος περπατάει από αύριο στην Ικτίνου κ τη Ζεύξιδος, ας κοντοσταθεί λίγο να δει τις εικόνες, 117 παιδιά δώσαν τον καλύτερο τους εαυτό γι' αυτές. α, αύριο στις 2100 θα έχουμε κ τα εγκαίνια. κρασάκι, μουσικούλα από μουσικούς παραγωγούς του Republic, κανά μεζέ δεν ξέρω αν θα προλάβαβετε, εγώ που μάλλον μεθυσμένος θα 'μαι πάλι κ θα κουτρουβαλάω από δω κι από 'κει(μη δω τσάμπα κρασί), φωτογραφίες γαμάτες, μια χαρά!

κουνελοσκόπηση 3: αγαπημένη θεωρία συνωμοσίας

άλλη μία καταπληκτική κουνελοσκόπηση κ πρέπει να πω ότι τελικά είναι λίγο βαρετές, όχι; για πείτε μου, άμα θέτε τις κρατάω, αλλιώς ή τις αραιώνω ή τις κόβω εντελώς. βέβαια κρίμας είναι, τόσος κόσμος βγάζει το ψωμάκι του, ούτε η γιάννα τέτοια αναισθησία. ένιγουέις, βλέπουμε

αυτή τη φορά το θέμα ήταν οι θεωρίες συνωμοσίας (καλά, μόλις είδα κ ένα έργο για τη μονρόε κ φούντωσαν πάλι μέσα μου. κρίμα τόσο όμορφη) κ ποιά είναι η αγαπημένη μας.

1. τη Νταιάνα την έφαγε η βασίλισσα
2. ο Άνθρωπος δεν πήγε ποτέ στο φεγγάρι
3. περιοχή 51
4. τον Έλβις τον πήραν οι εξωγήινοι
5. οι Εβραίοι θέλουν να μας καταστρέψουν
6. ο Σαίξπηρ δεν υπήρξε ποτέ
7. τη 17η Νοέμβρη, κανένας φοιτητής δεν σκοτώθηκε
8. οι μετανάστες μας παίρνουν τις δουλειές

δεν πιστεύω να βγαίνει ψυχολογικό προφίλ απ' αυτή την ερώτηση, οπότε απλά θα δούμε τα αποτελέσματα. έχουμε κ λέμε:

το 25%, δεκατέσσερα άτομα δηλαδή, πιστεύουν πως ο σκουλαρικάτος με το κούτελο ήταν νοικοκυρά που δεν ήθελε να μάθει ο άντρας της ότι κρατάει ημερολόγιο.
23%, δεκατρία άτομα (προφανώς σοβιετικοί πράκτορες) αμβισβητούν τον Άρμστρονγκ κ τα τσιτάτα του.
έπειτα έρχονται τα επτά φασιστόμουτρα (12%) που ψήφισαν πως η 17 Νοέμβρη είναι μύθος κ η "εξέγερση" του πολυτεχνίου ήταν δημιούργημα της Δαμανάκη που πάντα το 'χε η ψωνάρα το απωθημένο να γίνει ντισκ-τζόκει.
έχουμε κ 3 ισοψηφίες, από 9%.
πέντε πιστεύουν πως η Νταιάνα είναι θύμα της μανιακής δολοφόνου με το καπελίνο, πέντε ουρλιάζουν σε κάθε πανσέληνο "γκιβ ας έλβις μπακ",κ πέντε βλέπουν πολύ Λιακόπουλο.
τέσσερις που μάλλον είναι ιερόδουλες ή πωλητές αντιγραμμένων σιντί ή αγρότες ή υπάλληλοι βενζινάδικου, πιστεύουν πως οι μετανάστες τους παίρνουν τις δουλειές
κ τέλος, μόνο δύο πιστεύουν στην περιοχή 51. Χαρδαβέλα έχεις ξοφλήσει.

πότε πήγε τέσσερις γαμώ;

the little idiot

τον εκτιμούσα πάντα το moby, κάποια τραγούδια του μου άρεσαν πολύ, ένα είχα συνδυάσει κ με μερικές πολύ όμορφες στιγμές διακοπών, μου άρεσε κ το γεγονός πως ο προπροπροπροπάππους του εγραψε το Moby-Dick κ έτσι του κόλλησε το παρατσούκλι, αλλά ως εκεί. κλικ γιοκ.

μέχρι που τον είδα ζωντανά στο rockwave το προηγούμενο σάββατο. 15-20000 άτομα να χτυπιούνται ασταμάτητα, ο καλύτερος περφόρμερ που έχω δει. είπε κυρίως παλιά κομμάτια, έπαιξε κάτι νταούλια, χόρεψε, χτυπήθηκε, μας μιλούσε, πολύ γκαντέμης το άτομο, μας έλεγε "είμαι πολύ χαρούμενος όποτε παίζω στην Αθήνα, γιατί δεν βρέχει ποτέ" κι οι άλλες δυο μέρες ακυρώθηκαν λόγω κακοκαιρίας, αλλά ένιγουέις, τρελάθηκα.

επιστρέφοντας άρχισα να σκαλίζω λίγο στο γιουτιούμπι, κ βρήκα την πιο γαμηστερότατη ιδεάρα για συνέντευξη. αν κ βαριέμαι πολύ αυτά τα "μπήκαμε στο στούντιο τότε, γράψαμε τα κομμάτια τότε, θα σας πω κ πώς αισθάνομαι κτλ", η συνέντευξη αυτή με κράτησε μέχρι τέλους. πάτα το να ξεκινήσει κ θα δεις..!

εδώ είναι κ η καινούρια τραγουδάρα, άκουσε τηνε.

κ εννοεί ότι θα πω κ την ιστορία με το τραγούδι κ τις πολύ όμορφες στιγμές διακοπών που ανέφερα στην αρχή: ήμασταν Ζάκυνθο, άγιος Στράτος λέγόταν το νησάκι νομίζω, στο πιο ωραίο μπιτσ(παραλία όχι το άλλο) μπαρ που έχω πάει, τανάσκελο στην επιφάνεια να βλέπουμε λευκές κορδέλες να κυματίζουν στο γαλάζιο από πάνω μας κ ν' ακούγεται αυτό...

ναιιιιιιι....

το σύνδρομο του αφέντη

όταν η μάνα μου προσέλαβε για πρώτη φορά γυναίκα να έρχεται μια φορά τη βδομάδα κ να καθαρίζει το σπίτι, η αδερφή μου έκλαιγε γιατί ντρεπόταν που εκμεταλευόμασταν "τη φτωχή κυρία". μετά από χρόνια, έχει καταλάβει πως η κυρία κάνει τη δουλειά της όπως την κάνουν τόσοι εργαζόμενοι, όμως ακόμα έχει αυτό το κόμπλεξ "κατώτερη είναι από 'μένα κ μου καθαρίζει της σκάλες;". δεν το παραδέχεται, μα το καταλαβαίνω απ' την υπερβολική ευγένεια της προς τις καθαρίστριες κ το αμήχανο χαμόγελο.
το θεωρώ λιγάκι χαριτωμένο

διαβάζοντας για τον ξυλοδαρμό ακόμα μιας καθαρίστριας από τον εργοδότη της, με πιάνει στομαχόπονος. είναι ακρίβως το αντίθετο κόμπλεξ: καθαρίζεις για 'μένα = είσαι υπηρέτρια μου = είμαι ανώτερος σου

το είδαμε με την Κωνσταντίνα Κούνεβα, την καθαρίστρια του πολύτεχνίου Κρήτης, την οικιακή βοηθό Ζαχίρα Αλί που εκπαραθυρώθηκε(!) απ' την αφέντρα της. κ ούτε που ξέρουμε πόσες άλλες περιπτώσεις ψυχολογικής κ σωματικής βίας συμβαίνουν κ δε βγαίνουν προς τα έξω.

είναι περιττό να λέμε μεταξύ μας πως όλοι είμαστε ίσοι ανεξαρτήτως επαγγέλματος, εθνικότητας κ χρημάτων που βάζουμε στο πορτοφόλι μας. κ θλιβερό το ότι πρέπει να το υπενθυμίζουμε σε κάποιους άλλους.

ο ανακριτής-κράτος αποφάσισε τη λήξη της δικαστικής έρευνας για την υπόθεση της Κούνεβα. όλοι ξέρουμε ποιοί διέταξαν τη δολοφονία, κανείς δεν θα τιμωρηθεί. σήμερα στις 1900 στα Προπύλαια θα γίνει συγκέντρωση κ πορεία διαμαρτυρίας κ αλλυλεγγύης, μακάρι να μπορούσα να πάω. είπαμε, είναι θλιβερό να πρέπει να υπενθυμίζεις σε κάποιους τα βασικά, ειδικά αν αυτοί είναι που έχουν σε ένα βαθμό τον έλεγχο της ζωής σου. θλιβερό αλλά απαραίτητο.